Weblog burgemeester

Home > Weblog burgemeester

Weblog burgemeester

  • Column nr 4: Herkent u dit?

    (11-05-2019)


    Al vaker heb ik me afgevraagd wat me nou precies verbindt met Nederweert. Had ik ook ergens anders kunnen aarden, een ander leven kunnen leiden? Burgemeester in Tietjerksteradeel. Campinghouder in Frankrijk. Schapenherder in Australië. Schilderen in Portugal. Of mijn geld verdienen met muziek.

    Vast en zeker, de kunstschilder en beroepsmuzikant even daargelaten. Het leven hangt van toevalligheden aan elkaar. Wie kom je tegen? Welke schoolkeuze maak je? In elk mens schuilen meerdere talenten, de vraag is welke er tot ontwikkeling komen.

    Op 21-jarige leeftijd verkasten Thea en ik naar Wervershoof in de Noord-Hollandse regio West-Friesland. Weg uit Limburg, weg uit Nederweert, de wijde wereld in. Zo voelde het. Ik werd cultureel werker in een clubhuis. De enige beroepskracht omringd door tientallen vrijwilligers. Het was een bijzondere tijd. In het clubhuis kwam alles bij elkaar; kinderclubs, jeugddansen, tienersoos, kindervakantiewerk, popmuziek, amateurkunst, de wereldwinkel en ga zo maar door. Thuis in de kast ligt nog ergens een krantenartikel uit het Noord-Hollands Dagblad met de vragende kop: “Een Limburger verdwaald?” En daaronder: Henk Evers: “Ik wil werken en brood bakken ze overal”. Mijn moeder was supertrots. Clubhuizen zijn er nauwelijks meer. Ze werden wegbezuinigd of maakten plaats voor andere voorzieningen.

    Toch bleef Limburg trekken. Op vrijdagavond laat, na het sluiten van de bar, sprongen we in de auto en reden we naar Nederweert. Op zaterdagavond naar Santa of het Babbeltje. Op zondagavond weer terug naar Wervershoof. We verhuisden naar Schinveld, ik bleef werken ‘op het snijvlak van zorg en welzijn’. Eerst in de oude Mijnstreek, toen in Schinnen, Born en Susteren en uiteindelijk voor heel Limburg als regiodirecteur van een landelijke organisatie.

    Je leven en het toeval, het hoort bij elkaar. ‘De trein komt maar één keer voorbij en dan moet je erop springen.’ Net toen we naar Maastricht wilden verhuizen, kwam er in Schinveld halverwege de raadsperiode een zetel vrij. Die kans wilde ik niet laten schieten. We bleven in Schinveld en ik groeide van raadslid uit tot wethouder, statenlid, fractievoorzitter, gedeputeerde en waarnemend burgemeester in Ambt Montfort. In 2006 kwam de vacature in Nederweert voorbij, in oktober dat jaar ging ik aan de slag als burgemeester. Het kan verkeren in een mensenleven.

    En toen viel het kwartje opnieuw. Opeens wist ik weer waarom ik aan Nederweert was verknocht. Duizend-en-een dingen kwamen bij elkaar. Mijn familie. Voetballen op het Sint Antoniusplein. Lupines plukken voor de processie. Op de fiets naar het grenskerkmonument. De middelbare schooltijd in Weert. Jeugddansen bij de Plukzak. Carnaval. De roemruchte studentenclub. Stappen in de Brugstraat. Vakantiewerk bij de Limco. Met een vriendinnetje, midden in de nacht in de meimaand, door de staatsbossen naar bedevaartsplaats Ommel wandelen. Zeker, we woonden de mis bij.

    Houden van de plek waar je bent opgegroeid, zou dat nog bestaan? Of is onze internetwereld zo groot geworden dat het allemaal niet meer uitmaakt. Dat we zijn losgeraakt van onze roots. U mag het zeggen.

    Als Europeaan of wereldburger kun je overal aarden. Dan maakt het niet zoveel uit. Om je horizon te verbreden, is het vast en zeker goed om een keer ver van huis te gaan. Maar uit ervaring kan ik zeggen: het blijft prachtig om terug te keren naar de plek waar je je van kinds af aan thuis voelt. 
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                Ik Ik gun iedereen de dierbare herinneringen die ik aan Nederweert heb en een fantastische toekomst. We blijven hier mooi wonen.

    Henk Evers
    Burgemeester

    Bovenstaande column kunt u in week 20 ook lezen in het Weekblad van Nederweert.


    ________________________________________________________________________________________________________________________________


     

  • Toespraak dodenherdenking 4 mei 2019

    (06-05-2019)

    Hieronder kunt u de toespraak lezen zoals ik die heb gehouden bij gelegenheid van de dodenherdenking op zaterdag 4 mei 2019.

    “Op 4 mei herdenken we de slachtoffers van de WOII en van oorlogsgeweld sindsdien. Ook staan we erbij stil dat sinds 1945 de wereld nog geen dag vrij is geweest van oorlog. Evenals in die tijd hebben we vandaag de dag te maken met wrede en autoritaire groeperingen die zich schuldig maken aan aanslagen, martelingen, slavernij en massamoord. Op dit moment zijn er meer dan zestig miljoen mensen op de vlucht voor geweld, vervolging en oorlog. Vluchtelingen uitdrukken in een getal, dat is op zich al heel bizar, achter iedere vluchteling zit immers een mens zoals u en ik, elk met zijn of haar eigen verhaal.

    Dat doen we vanavond niet alleen op deze plek. 7 km verder op in de grote tent van Moulin Blues verstomd om 8 uur de muziek en wordt er bij de oorlog stilgestaan.

    Regelmatig gaat het gesprek over de oorlog. In onze gemeenschappen leven nog vele verhalen. We hoeven het niet ver te zoeken. Al enige jaren vertel ik bij de dodenherdenking een verhaal van een plaatsgenoot. De voorbereidingen zijn altijd intens en vaak emotioneel. De gesprekken, het nadenken over wat ik heb gehoord. Het toevertrouwen van het relaas aan het papier. Het opnieuw teruggaan en bespreken van wat ik wil gaan zeggen. Alhoewel de onderwerpen  beladen zijn geeft het me een rijk en dankbaar gevoel. Het is mooi dat ik de verhalen hoor en mag vertellen. Dank daarvoor. Vorig jaar vertelde ik u de herinneringen van Pierre van Bommel  uit Leveroy. Op het einde van de oorlog kwam hij na tewerkestelling terug uit Duitsland en moest daarvoor verzwakt en te voet door kapotgeschoten land 400 km overbruggen.

    Dit jaar vertel ik u het verhaal over van Sybilla Geleijns Houf of eigenlijk van haar moeder Fien. Maar eerst nog dit:
    Vanmiddag heb ik met Mevr. Harden het graf van haar vader hier op het Engels Kerkhof bezocht. Daar namen wij samen deel aan een lichtjesceremonie en ik kan u zeggen dan ligt het heden en het verleden wel heel dicht bij elkaar. Ik voel me daarom zeer vereerd dat zij vandaag in ons midden is. En met haar zijn ook enkele andere landgenoten van haar aanwezig.

    Mrs Julia Harden-Wells, Mr.Bob Wells, miss Bellars, On behalf of the people of Nederweert I can assure you that we are very honoured that you all are with us today, Your presence here emphasizes the importance of this rememberance day and it marks the special relationship between your and our country. Two country’s  closely linked to each other in freedom. As we can say in these day anyhow, Brexit or no Brexit we belong to each other. You’re welcome.

    Verhalen van de oorlog, alle verhalen worden verteld vanuit het perspectief van de mens die aan het woord is. Dat kan ook niet anders. In het boek Captain’s Corelli’s mandoline van Louis de Bernieres wordt aan de hand van een aantal hoofdpersonen vertelt hoe grote wereldgebeurtenissen van invloed zijn op het dagelijks leven van gewone mensen. Dan gaat het er niet om wie is goed of slecht. Dan dan gaat het om de liefde, de onderlinge solidariteit en kameraadschap tussen soldaten, om de wacht die een oogje dichtknijpt, de hulp van buren, de onvoorwaardelijke liefde tussen man en vrouw, de onuitputtelijk zorg van een moeder voor haar kinderen.

    Het verhaal dat ik u nu ga vertellen sluit aan bij het laatste; de onuitputtelijke liefde van een moeder voor haar kinderen. Ik heb het opgetekend uit de mond van Sybilla Geleijns-Houf , vanavond hier met haar man Ad. De moeder van Sybilla was Fien Boekhorst. Een nicht van Tjeuke en Toos Boekhorst. Iedereen van mijn generatie heeft bij Tjeu en Toos wel een frietje van 25 cent gekocht met voor 5 cent mayonaise of herinnert zich Tjeu nog van de Santa met altijd een onvermijdelijke sigaret in zijn linker mondhoek.

    In 1932 vond de liefde tussen Fien Boekhorst en Hans van Houf (een man van Duitse afkomst)  een hoogtepunt in hun huwelijk, hier in Nederweert. Ze hadden elkaar in Nederweert ook ontmoet. 
    Hans werkte bij zadelmakerij Pleunis in in de Brugstraat. In 1934 werd hun dochter Sybilla geboren.

    Het waren zware tijden, de dertiger jaren van de vorige eeuw, werk vinden, het gezin kunnen onderhouden was voor vrijwel  alle vaders het enige doel. En zo trok het gezinnetje Houf (hauf) in 1936 naar Duitsland. Broer Jacob van Sybilla werd er geboren geboren. Jacob Houf, U kent hem ongetwijfeld als Jacob van het Brugske. Uiteindelijk kwam het gezin in Goch, in de buurt van Kleef terecht.

    In 1942 moest Hans Houf als dienstplichtig militair het leger in. Nog een keer, in 1944 kwam hij voor verlof naar huis.

    Eind 1944 werden moeder en kinderen Houf door de Duitse autoriteiten gedwongen met onbekende bestemming naar het oosten van Duitsland te evacueren. De hevige gevechten tussen de geallieerden en Duitse troepen lag hieraan te grondslag. In het oosten werd het gezin in de gemeente Kabelitz ingekwartierd. 

    De oorlog vorderde. Van de andere kant naderde in 1945 het Rode Leger. Moeder besloot naar het westen te vluchten, maar daar waar de vrijheid lonkte werd de brug bij de Elbe in Tangermunde opgeblazen. Met de meegezeulde koffers beschermde moeder haar kinderen voor de Russische machinegeweren. De vlucht was mislukt; er zat niets anders op dan naar Kabelitz terug te keren.

    “Mam wilde zich er niet bij neerleggen” vertelt Sybilla. Zij besloot een tweede vluchtpoging te wagen. Te voet en af en toe met behulp van een boerenwagen gingen het gezin via sluiproutes op weg. Maar ook deze poging strandde. Uit de tegenovergestelde richting kwamen ze vluchtelingen tegen. Van hen kregen ze het dringende advies terug te keren. Het vrije westen kon niet levend worden bereikt.

    In 1946 lukte het wel. Berlijn was tussen de grootmachten verdeeld en er ontstond een pendeldienst per trein van West Duitsland naar het Amerikaanse deel van Berlijn. Oogluikend werd de treinreis naar het westen door de Russen toegestaan. Dat was een groot geluk. Onder veel ontberingen en angsten zo zegt Sybilla bereikten wij bij Helmstedt de grens tussen oost en west.

    De thuiskomst viel erg tegen. Naar Nederland ging niet, Goch was platgebombardeerd. Gelukkig konden ze bij familie in Herungen bij Venlo terecht. De vrijheid maakte veel goed.

    Sybilla vertelt dat moeder Fien om in hun levensonderhoud van haar gezinnetje te kunnen voorzien haar naaimachine in Oost-Duitsland ging ophalen. Dat lukte wonderwel, na een kleine week kwam mam terug en kon ze haar kwaliteiten als naaister weer benutten. Toen Jacob de eerste communie deed kreeg hij een pakje gemaakt uit een oud herenkostuum. Dat paste wel bij de levensfilosofie van Mam: “een man kan het niet, een vrouw kan het niet, maar een moeder kan het”.

    Voor het eerst in jaren en van ver af konden familieleden aan de Nederlandse en Duitse grens bij Straelen elkaar weer zien en de vrijheid werd allengs groter in 1952 keerde het gezin terug in Nederweert, mam ging cafe het Brugske runnen.

    In 1985 kwam er tussen de reclamefolders een koud en zakelijk bericht via het Rode Kruis op moeders schoot terecht. Het bericht was oorspronkelijk gedateerd in 1956. Hans Houf , haar grote liefde, was januari 1945 door oorlogsontberingen overleden. Hij was 40 jaar jaar vermist geweest.
    De struggle for life, de strijd om het bestaan, Der Kampf ums Dasein is kenmerkend voor alle moeders  toen en nu, in 40-45 in Nederland of Duitsland, in onze tijd in Syrie of Afghanistan. Altijd is hun liefde gericht op bescherming, vrede en vrijheid. Ons respect voor Fien Houf, geboren Boekhorst, getuigt van ons mededogen en respect voor alle moeders in oorlogsgebieden op deze wereld. Laat die wetenschap ons hoop geven voor de toekomst.

    Wij leven in een tijd vol spanningen en oorlog, nog steeds hopen mensen ooit de weg naar huis te vinden, zijn ze wanhopig op zoek naar vrede.

    We herdenken vanavond  alle Nederlandse oorlogsslachtoffers die sinds het uitbreken van de tweede Wereldoorlog zijn omgekomen of vermoord in oorlogssituaties en bij vredesmissies. Wij mogen gelukkig in vrijheid leven. Laat ons de verhalen doorgeven. Wij zullen hen nooit vergeten". Of, voor onze Engelse vrienden hier aanwezig: “We will remember them”.
    ___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Column nr 3, Degelijkheid, durf en vernieuwing

    (12-04-2019)

    Omstreeks 18 april staat onderstaande column in het Weekblad van Nederweert, vanaf vanavond op mijn blog.  

    "De welvaart spruit uit kloek beleid van ambtenaren die nacht en dag zichzelf niet sparen, geschapen tot eenieders nut” (Joost van den Vondel)

    Stoffige taal uit lang vervlogen tijden. Maar stoffig is het beroep van ambtenaar al lang niet meer. Integendeel. Deze column wil ik dan ook graag opdragen aan al die mensen die bij onze gemeente werken en zich dienstbaar maken voor de kernen. Ongeveer 130 ambtenaren, de medewerkers met een deeltijdbaan mee gerekend.  De laatste jaren zetten we succesvol in op het werven van jong personeel. Mensen met hart voor Nederweert  en onze inwoners. We blijven ons steeds vernieuwen.

    Waar de taken van de gemeente in de loop der jaren nogal veranderd zijn, vormen onze medewerkers steevast een stabiele factor. Er gebeurt veel goeds, de positiviteit heeft de overhand. Natuurlijk gaan er ook wel eens dingen fout. Soms krijgen inwoners niet (helemaal) hun zin. Dan hoeft er overigens niets fout te zijn gegaan.

    In Nederweert denken we graag in kansen, niet in belemmeringen. We kijken of iets wel kan in plaats van niet. Kan dan alles? Helaas. De Belgische schrijver Willem Elsschot verwoordde het ooit heel treffend: “Tussen droom en daad staan wetten in de weg en praktische bezwaren”.

    Wij beseffen dat er niet altijd iets te kiezen valt. Voor een bouwvergunning zult u toch echt bij ons moeten zijn. Voor veel andere diensten ook. We hebben immers geen concurrentie van andere gemeenten te duchten. U zult het met ons moeten doen.

    Dat legt een grote verplichting op ons, daar zijn we ons elke dag opnieuw van bewust. Daarom hebben we een aantal zaken ingebouwd die ons voortdurend scherp en bij de les houden.

    Regelmatig laten we ons onaangekondigd verrassen door een Mystery Guest. Die legt ons op de pijnbank en maakt precies inzichtelijk hoe processen verlopen. We onderwerpen ons aan wetenschappelijk onderzoek: “Waar staat je gemeente?”. Ook daar wordt ons werk gefileerd en vergeleken met andere gemeenten. In de regel scoren we voortreffelijk, al blijven er natuurlijk altijd zaken voor verbetering vatbaar. Samen met burgers zijn we continu bezig om onze website verder te verbeteren. Alles kan anders, alles kan beter. Het zit in onze genen. 

    Ik zie Nederweert niet als een Besloten Vennootschap. Burgers beschouw ik niet als klanten maar als plaatsgenoten met veel kennis van zaken. Samen zijn en maken we Nederweert.

    Bij een eerlijke samenleving hoort een betrouwbare overheid en onkreukbaar ambtelijk apparaat. Zelfs al je zwaar ontevreden bent is dat belangrijk. Hoe krijg je anders iets voor elkaar?

    Zoals gezegd: stoffig is onze gemeente al lang niet meer. De wereld digitaliseert en verandert en Nederweert verandert mee. We bewegen mee met de moderne tijd zonder dat we u - onze inwoners voor wie we ons werk elke dag doen - uit het oog verliezen. Degelijkheid, gekoppeld aan durf en vernieuwing. Dát is de kracht van Nederweert.

    Na 12,5 jaar ben ik nog steeds trots op onze mensen".

    Henk Evers,
    Burgemeester
     

    __________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Over vroeger en nu (en de toekomst)

    (14-03-2019)


    Dit is de column zoals die deze week in het weekblad voor Nederweert wordt geplaatst. Vandaag plaats ik het als blog tevens op mijn weblog.
    In de week van 18 april verschijnt de volgende column.

    "Ineens is het zover. 12,5 jaar burgemeester van Nederweert. Het lijkt lang, maar wat gíng het snel voorbij. Heel veel gebeurtenissen herinner ik me nog als de dag van gisteren. Het vooruitzicht voelt nog wat vreemd, maar langzaam maar zeker begint het idee te wennen. Vanaf 1 augustus ben ik ambteloos burger.

    Regelmatig wordt me gevraagd of ik het plezierig vind om te stoppen. Ik ontmoet ook genoeg mensen die op voorhand al zeggen dat ik groot gelijk heb. Het is wel mooi geweest, zo geven ze aan.

    Met het pensioen in aantocht is de onvermijdelijke vervolgvraag: Wat ga je doen als je dadelijk thuis bent? Best lastig, tot voor kort stond ik er nooit bij stil. Veel verder dan “op vrijdagmorgen samen het huis poetsen” kwamen mijn vrouw en ik niet. Logisch wanneer je elke dag fluitend naar je werk gaat.

    ’Forever young’ schreef ik al in mijn vorige column. Twee jaar geleden ging ik nog naar Pinkpop. Ik bedoel maar.

    Ik ken een oud-burgemeester die op enig moment twijfelde of zijn internetverbinding het nog wel deed. Hij kreeg namelijk van niemand meer een mailtje of berichten.

    Werk, het is er bij mij zo ingebakken. In de jaren dertig van de vorige eeuw, ten tijde van de crisis,raakte mijn vader zijn baan kwijt. Alle hens aan dek. Werkloosheid was hét grote spookbeeld, met die gedachte ben ik opgevoed. Als je maar werk hebt, als je maar werk hebt…

    Werken zit in mijn genen. Het maakt me gelukkig. ‘Liever de warmte van een baan dan de kilte van een uitkering’, zo luidt de uitdrukking. Ze is me op het lijf geschreven, al besef ik ook dat niet iedereen dat geluk is gegeven.

    Ik kijk terug op een mooie ambtsperiode waarin ik met heel veel bestuurders heb mogen werken. Ik heb voor de aardigheid eens navraag gedaan. De afgelopen 12,5 jaar heb ik samengewerkt met 47 raadsleden, 13 wethouders en 3 secretarissen/algemeen directeuren. Best wel veel, als ik het zo teruglees. Toch heb ik dat nooit zo ervaren. Nederweert voelde nimmer als een politieke duiventil. Dat heeft alles te maken met de continuïteit van beleid, de wil om wat goed gaat ook goed te houden en verder te verbeteren.
    Ik ben trots op de rode draad van Nederweert, datgene waar we samen, los van politieke perikelen, voor staan. Trots is er ook voor ons solide en financieel sobere beleid en onze zelfstandige positie in de regio.

    Een bestuurder moet meebewegen met de tijd. Daar blijft een mens mentaal jong bij.

    Ja, het werk is veranderd in de afgelopen 12,5 jaar. De overheid die alles regelt en betuttelt, ligt ver achter ons. Meer dan ooit wil de gemeente midden in de gemeenschap staan. Dat geldt dus ook voor de burgemeester.

    Ik hou wel van deze mentaliteit. Samen de schouders eronder. Laten we maar gewoon blijven doen, dat is al bijzonder genoeg".

    Henk Evers
    Burgemeester

    Onderstaande foto is begin 2007 gemaakt.

    Achterste rij: van links naar rechts: Hub Vissers, Mart Jacobs, Erik van der Putten, Ruud Westerveen en Peter Beeren,
    Middelste rij:Theo van Ekerschot, Maria Frenken-Ras, Elly Scheepers-Dings, Carla Dieteren, Henk Cuypers, Judith Goosssens (griffier), Hubert Mackus. 
    Zittend: Josefien Tullemans-Geuns, Helma Bongers-Pennings, Jaques Verlaek, Marcel Vossen, Bert Scheepers (opvolger van het overleden raadslid Jac Jacobs) en Theo Coumans
    ____________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Mijn eerste column in het Weekblad voor Nederweert

    (19-02-2019)


    Deze week verschijnt mijn eerste column in het Weekblad voor Nederweert. Natuurlijk plaats ik de column ook op mijn blog. Al was het maar omdat uit de statistieken blijkt dat regelmatig mensen van buiten Nederweert mijn blog bezoeken. U kunt het bericht zogezegd al lezen vóórdat het Weekblad bij u op de deurmat valt.

    "Per 1 augustus van dit jaar stop ik als burgemeester van de gemeente Nederweert. Vele plaatsgenoten heb ik in die jaren mogen ontmoeten. Nog steeds denk ik met heel veel plezier aan mijn beginperiode en aan de willekeurige bezoeken aan mensen uit onze kernen. Meestal aten we er stamppot bij.

    Een aantal onder u zal ongetwijfeld in de afgelopen jaren mijn blogs hebben gelezen. Daarin berichtte ik u over zaken die me bezig hielden. Maar ja, niet iedereen heeft toegang tot internet. Daarom vond ik het altijd heel leuk en inspirerend om met de Nederweertenaar te spreken. Bij tal van momenten en op vele plekken. Bij 50- en 60-jarige bruiloften en 90-jarige verjaardagen. Natuurlijk was er vrijwel altijd familie aanwezig. Vanaf de jongste kleinzoon tot de oudste dochter. Ik leerde er veel van.

    Deze laatste maanden als burgemeester van Nederweert zal ik 1 keer per vier weken een column verzorgen in het Weekblad voor Nederweert. Waar mijn columns precies over zullen gaan, weet ik natuurlijk nog niet. Deze gaat in ieder geval (ook kort) over het hotel.

    Eerst nog dit. De wereld lijkt tegenwoordig aan elkaar te hangen van smeuiige versimpelingen in een klein zinnetje. Dat was altijd wel zo, maar als mijn moeder verzuchtte “Niet klagen maar dragen en vragen om kracht”, klonk dat toch echt heel anders dan de strijdkreet van de Gele Hesjes “Rutte rot op”.

    In 1973 werd de democratisch gekozen regering van president Allende omvergeworpen door het Chileense leger onder leiding van generaal Pinochet. Oprecht verontwaardigd bevond ik me onder de tienduizenden -vooral- jongeren in Utrecht. Wij namen de Spaanse leuze over: ‘El pueblo unido jamás será vencido’ (het verenigd volk zal nooit worden verslagen). Onlangs in Venezuela werd de leuze opnieuw door vele burgers gescandeerd. Er gaat hoop van uit, maar het vervullen van de hoop kan soms heel lang duren. Inmiddels ben ik meer dan 45 jaar ouder. Sadder and wiser en nog steeds hoopvol.

    En dan, ‘ons’ hotel aan de A2. Hoe gemakkelijk was het geweest om de kwestie stuk te laten lopen. Vergunning intrekken? Geen probleem. Bestemmingsplan wijzigen? Aan me hoela. Alleen, het ging er juist om tot de bouw van een hotel te komen. Ik wilde niet dat het mislukte, dat zou wel erg gemakkelijk zijn geweest. Soms is het nodig om met de vuist op tafel te slaan, meestal vraagt het besturen van een gemeente om behoedzaam manoeuvreren.

    “Minder beweren, méér regeren”, zogezegd. U hoort of leest alleen het resultaat en denkt: “Dat heeft wel heel erg lang geduurd”. Dat klopt, maar liever dát dan geen hotel. Gelukkig stemde de raad unaniem in met het wijzigen van het bestemmingsplan. Een verstandig besluit.

    We naderen de carnaval. “Geen mooier gewicht dan evenwicht” was vroeger het devies van wethouder Van de Mortel. Ik ben het nog steeds helemaal met hem eens. En de hoop blijft ook altijd. Met bewondering kijk ik naar de scholieren die zich inzetten voor een beter klimaatbeleid. For ever young maar ook “Allemaol ein en allemaol pin”. Kan het nóg mooier?

    Henk Evers                                                             
    Burgemeester"

    Afbeelding burgemeester en het echtpaar Ton en Maria Triepels en hun zonen Ruud en Ron
    In januari 2007 bezocht de burgemeester het echtpaar Ton en Maria Triepels en hun zonen Ruud en Ron. Hij werd
    gastvrij ontvangen door het gezin. Het was een leuke ontmoeting waarin veel gespreksonderwerpen de revue passeerden.
    __________________________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Nederweert let op uw Saeck, aflevering 2

    (29-01-2019)


    Een korte terugkoppeling naar aanleiding van mijn vorige blog lijkt me op zijn plaats.
    Zoals bekend wilde het college graag in een benen-op-tafel-overleg spreken met de raad over wat we samen kunnen doen om o.a. de provinciale gelden voor de infrastructuur rondom Nederweert te behouden. U leest u in mijn vorige blog of in mijn  nieuwjaarstoespraak ("Oproep aan de Raad") de redenen waarom.

    Van de fractievoorzitters Marcel Vossen (namens de coalitie), Eric van der Putten en Jorik Franssen begreep ik dat de partijen uiteindelijk elkaar hebben gevonden in een seniorenconvent over dit onderwerp. Zij hebben me dat heel correct en transparant uitgelegd.
    Een seniorenconvent is een besloten vergadering voor alleen de fractievoorzitters.

    Op zich vind ik het wel jammer, ik had liever met de benen-op-tafel met de gehele raad gesproken. Als jong raadslid vond ik het in ieder geval niet plezierig als de burgemeester een bijeenkomst belegde met alleen de fractievoorzitters.

    Maar goed een seniorenconvent is ook niet niks. En -nogmaals- het gaat om het uiteindelijk resultaat te weten het  beschikbaar houden van o.a. de provinciale middelen voor de infra-structuur rondom Nederweert. Om het voorzichtig uit te drukken; "Daarbij is enig lobbywerk niet verkeerd".

    Ik heb de griffier gevraagd een seniorenconvent te beleggen. Dat is sowieso noodzakelijk omdat we samen nog moeten spreken over een advies met betrekking tot de geheimhouding die de gemeenteraad heeft opgelegd over het rapport dat handelt over de gemeentelijke belangen bij de centrumplanontwikkelingen.

    Tot zover.
    __________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Nederweert let op uw Saeck

    (25-01-2019)


    Vanochtend realiseerde ik me dat ik al drie weken geen berichten meer heb geplaatst op mijn blog. Toch is er het een en ander gebeurd.
    Zomaar een kleine willekeurige greep; de raadsvergadering met het bezoek van gouverneur Bovens, overleg over de Noordervaart, de huisvesting van scouting, handhavingskwesties, het bestemmingsplan Leisure (hotel), de evaluatie van de kermis, het presidium, de interne verhuizing, de bonte avonden en prinsenrecepties, de verdrietige afscheidsbijeenkomsten van Jeanne Heynen-Kessels en Truus Wetemans. Het condeolancebezoek aan de familie van onze oudste inwoner Mevr. Knapen-Brentjens, 105 jaar werd ze. Maar ook gouden bruiloften en vitale 90-jarigen. Vrolijke en verdrietige ontmoetingen wisselden elkaar af.

    De laatste weken heb ik veel nagedacht over de begrippen openbaarheid en transparantie van het  gemeentebestuur. Voor mij betekenen die begrippen dat besluiten in het openbaar worden genomen en dat argumenten publiekelijk worden gedeeld. Maar ook dat ik deze blog onbeschroomd met u mag delen.

    De aanleiding is het volgende; het college wil graag een benen-op-tafel overleg met de raadsleden over de infrastructuur rondom Nederweert. Het belang is groot. 'Infrastructureel Nederweert' staat redelijk bovenaan de lijst met projecten die de provincie Limburg wil gaan schrappen. Weke strategie moeten we gaan volgen, wat is wijsheid, kunnen we als gemeenteraad en college gezamenlijk optrekken? 

    Ik heb onlangs nog een dringend beroep gedaan op de raadsleden om positief op het verzoek in te gaan. Daar bestaat hier en daar enige aarzeling. Niemand wil beticht worden van achterkamertjespolitiek. Ik begrijp dat.

    Ik denk wel dat het verstandig is als politiek Nederweert ontspannen om gaat met het begrip openbaarheid. Iedereen die ooit in een stichting, vereniging of werkorganisatie actief is geweest weet dat niet alles in het felle licht van de openbaarheid besproken kan worden. Daar moeten we ook niet krampachtig over doen. We hebben al een afspraak gemaakt om  'met de benen op tafel'  te spreken met de rekenkamercommissie. Het kan dus wel, perfect.

    Zoals gezegd de belangen zijn groot; de verkiezingen voor provinciale staten komen er aan, er moet een nieuw provinciaal coalitieakkoord worden geschreven. Blijft Nederweert met lege handen achter? Ik kan en wil me het niet voorstellen.

    Bij de discussie rondom de infrastructuur hebben we te maken met een afwegingskader van een mede-overheid. Dat we daarin strategisch onze positie bepalen lijkt me voor Nederweert noodzakelijk. Het is ook niet vreemd en het heeft ook niets met achterkamertjespolitiek te maken. Als het bijvoorbeeld gaat om woningbouwcontingenten in relatie met onze regionale partners, bespreken we dit in een vertrouwelijke setting in de boezem van het college. Als we spreken over de “hotel-kwestie” is een vertrouwelijk overleg met de gemeenteraad voor de hand liggend. Als het gaat om overlast gevende bedrijven doen we dit ook in een vertrouwelijke setting. Ook niet alle (bestuurs)bijeenkomsten van politieke partijen zullen in de openbaarheid plaatsvinden. Heel normaal toch?

    De oproep om een vertrouwelijk overleg heeft niet als doel vooruit te lopen op de uitkomst of keuze voor het uiteindelijk in een openbare raadsvergadering te bespreken alternatief. Per slot van rekening kennen we de resultaten van de onderzoeken nog niet eens volledig. Het gaat om de vraag of we met elkaar de wil en het vermogen hebben om in een ultieme poging te doen wat het algemene belang van Nederweert vraagt. Te weten, nu geen kansen verspelen. De uiteindelijke keuze wordt na een advies (volgens de huidige planning 9 juli) van de gemeenteraad door de provincie bepaald. Of anders gezegd, we moeten opletten dus dat we in ieder geval nog een advies mogen uitbrengen.

    Nederweert let op uw Saeck
    __________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Nieuwjaarstoespraak 2019

    (03-01-2019)


    Beste mensen,

    Fijn dat u allen in zo grote getale naar onze nieuwjaarsbijeenkomst  bent gekomen.
    Het is en blijft een mooie traditie om aan het begin van het jaar elkaar te ontmoeten en de beste wensen toe te wensen.

    Nederweert heeft wat met China
    En, dames en heren, volgens de Chinese dierenriem is 2019 “het jaar van het varken”. Met, naar reële schatting zo’n 250.000 varkens in Nederweert, dus per persoon -ongeacht de leeftijd- ongeveer 14,7 varken, moet 2019 voor ons wel een memorabel jaar worden.
    Maar niet alleen vanwege het aantal. In de Chinese cultuur worden de volgende karaktereigenschappen toegekend aan de symboliek van het varken: “tolerant en begrijpend, sensueel, geestdriftig, aardig sympathiek, waarheidsgetrouw, gesteld op gezelligheid en lekker eten”.  
    Zie hier, Nederweert en de Nederweertenaar ten voeten uit en tegelijkertijd geheel in de transcendente en esoterische geest van de oosterse wijsbegeerte, de ultieme verklaring voor het groot aantal varkens in Nederweert.

    Nederweert ná de verkiezingen
    Vorig jaar om deze tijd stonden we aan de vooravond van de gemeenteraadsverkiezingen. De uitslag van die verkiezingen bracht een geheel nieuw gemeentebestuur met zich mee. 8 van de 17 raadsleden kwamen voor het eerst in de gemeenteraad. De helft van de gemeenteraad werd maar liefst vernieuwd.
    In het college kwamen drie nieuwe wethouders niet allemaal even piep maar met geen -of slechts heel kort in lang vervlogen tijden-, ervaring in een bestuurscollege. Ik kan u zeggen het is een fijn en collegiaal college.

    Het is daarom mooi om te zien dat nu,  8 maanden na de verkiezingen, het inhoudelijk geen radicale omwenteling bleek te zijn. Natuurlijk andere accenten, een nieuwe flow maar toch ook -gelukkig- voortbordurend op het stevige fundament van jarenlange Nederweerter gemeentepolitiek. Er wordt niet gemorreld aan het robuuste financiële beleid van de gemeente
    Het doet me deugd dat de overgang van het oude naar het nieuwe college nagenoeg geruisloos is verlopen  Van een keiharde breuk met het verleden is geen sprake. De beleidskaders die waren uitgezet, krijgen soepel hun vervolg. Natuurlijk herkennen we  bij onderwerpen als overheids- en burgerparticipatie, duurzaamheid, gezondheid en het tegengaan van ondermijning de tijdgeest en de politieke bereidheid van de gehele raad om een tandje bij te zetten. En dat is goed.

    Lost u het zelf maar op
    Aan het ontbijt afgelopen zaterdag las ik een artikel van Sander van Walsum, gewaardeerd journalist en opiniemaker bij de Volkskrant. Het artikel had als pakkende kop “Lost u het zelf maar op”.
    Het is een stevige tekst die tot nadenken stemt; Van Walsum constateert dat steeds meer thema’s op het bord van de samenleving worden geschoven niet uit kracht maar omdat de overheid er geen raad mee weet. En in die politieke werkelijkheid zo constateert hij, is moeilijk beleid te voeren dat gericht is op het welzijn van toekomstige generaties. Stelt u zich voor zo geeft hij aan; wat was het een zegen voor de huizenmarkt geweest als de hypotheekrenteaftrek  20 jaar geleden  geleidelijk was aangepakt. Hetzelfde geldt voor de veranderingen in het pensioenstelsel, het  verminderen van de Co2 uitstoot of het aanpassen van de energieconsumptie. Ik herinner me nog de nota Grenzen aan de groei door de Club van Rome in 1972, ik was 19 jaar en toen al waren er volop waarschuwingen en discussies. Helaas werden ze veelal gediskwalificeerd als geitenwollensokken verhalen.

    Maar ja zo zegt Van Walsum: De grillige kiezer heeft de bestuurder onzeker gemaakt en onzekere bestuurders zijn twijfelende bestuurders die gevoelige thema’s nog even voor zich uitschuiven of (dus) op het bordje van de samenleving leggen.
    En natuurlijk ik ben het helemaal eens met onze gouverneur, de heer Theo Bovens, als hij in zijn nieuwjaarstoespraak de rode draad hanteert dat de overheid iedereen moet betrekken bij haar besluitvorming. Dat we vooral oog en oor moeten hebben voor degenen die zich niet kunnen identificeren met het beleid van de overheid of erger nog zich achtergesteld voelen.

    Terug naar Sander van Walsum: Schuiven wij in Nederweert te veel zaken voor ons uit, durven wij geen beslissingen te nemen? Leggen wij de moeilijke vraagstukken op het bordje van onze plaatsgenoten en nemen we dan vervolgens beslissingen die dezelfde burgers teleurstellen?

    Ja, er komt een nieuw bestemmingsplan voor het centrum. Ja, eindelijk is de kogel door de kerk voor een supermarkt in het plan Wijen, En ja, ondernemer en gemeente willen snel aan de slag met het realiseren van een hotel aan de A2.
    En wederom ja, er worden verkeersmaatregelen getroffen op de Leveroyse dijk.
    Vragen genoeg: Hoe gaat het verder met de planvorming en de uitvoering van het burgerinitiatief de Bengele Beweegt en met de Kanaalzone. Maar ook, de dorpsraden gaven onlangs aan zich vaker door de gemeente overvraagd te voelen, dus herkenbaar is het betoog van Van Walsum zeker, ook in Nederweert.

    Oproep aan de raad
    Onwillekeurig dringt de vraag zich op hoe de besluitvorming met betrekking tot de infrastructuur rondom Nederweert  in 2019  zal gaan uitvallen.  Spreken we alleen met elkaar in het hier en nu of denken we na over het Nederweert  van 2050. Gaat die discussie uiteindelijk over ons, over de belangen van individuele betrokkenen of gaat het over de toekomstige generaties die hier willen werken en wonen.

    Hebben we de boot gemist nu de provincie de grote infrastructurele projecten gaat herprioriteren?  Als we gaan morrelen aan nut of noodzaak van de Kanaalzone komt zowel het randweg alternatief als de aanpassingen op knelpuntenniveau in gevaar. Met argusogen zal de Provincie Nederweert volgen. Eind februari is weer een werksessie met Provinciale Staten gepland. In maart zijn de statenverkiezingen, er komt een nieuw provinciaal coalitieakkoord. In juli moet de raad het advies uitbrengen aan Provinciale Staten.

    In deze nieuwjaartoespraak doe ik een oproep aan de raad om het met elkaar eens te worden op dit dossier. Een verdeelde raad is op grote dossiers een verzwakte raad. Het gevecht dat we destijds samen hebben gevoerd om de noodzakelijke miljoeneninvestering te claimen voor de infrastructuur voor Nederweert wordt anders alsnog een verloren gevecht. Ik ben verheugd dat gedeputeerde Mackus vandaag in ons midden is, ik besef dat hij de belangen van geheel Limburg moet dienen ook als het gaat om de herprioritering maar ik ga er ook echt vanuit dat Hubert de terechte wensen van Nederweert op zijn netvlies houdt staan. En op zijn eigen gedreven manier daar ook voor gaat.

    Nog heel even over de hotelkwestie, compliment aan de Weerter wethouder Wendy van Eijk
    Een weerbarstig dossier, lange tijd zat het overleg op slot. In die fase heb ik op enig moment gedeputeerde Teunissen benaderd. Nog dezelfde middag spraken wij elkaar op mijn kantoor. Met dank aan hem maar zeker ook door de verfrissende aanpak en opstelling van wethouder Wendy van Eijk  werden de gesprekken vlot getrokken. Op dit moment  hebben wij, de betrokken partijen aan onze kant van de A2,  als inzet gekozen dat we Weert een hotel, wat ons betreft mag daar gerust een toekan op staan, met congresfaciliteiten gunnen. Met dat aanbod kiezen we er voor om niet macho op onze strepen –lees op het convenant en de nog steeds geldende afspraken met  de gemeente Weert- te gaan staan.

    Zo’n gebaar kun je als bestuurders alleen maken als je bereid bent je schuttersputje te verlaten,  je oog hebt voor de ander en je in de belangen van de ander verdiept.

    Zoals u weet is een nieuw casino daarbij voor de betrokken ondernemers aan deze zijde van de A2 en de gemeente een brug te ver. Je kunt natuurlijk ook overvragen. Een bioscoop is en blijft echter  op Nederweerter  grondgebied van harte welkom.

    Dames en heren, er zijn wel grenzen aan onze constructieve opstelling. Maar met dit aanbod hoop ik oprecht dat Nederweert niet gedwongen wordt opnieuw op haar strepen te gaan staan.

    Nederweert, 75 jaar bevrijd
    In 2019 is het 75 jaar geleden dat Nederweert is bevrijd. Een burgercomité onder leiding van Peter Stultiens is momenteel doende met het organiseren van activiteiten die vooral ook het belang en het besef van vrijheid onder de aandacht  brengen van de jeugd. Het doet me deugd dat onze jonge raadsleden hebben aangegeven daar een rol in te willen vervullen.

    Das Wort zum Sonntag
    Dames en heren, dit is niet mijn laatste nieuwjaarsbijeenkomst in Nederweert. Natuurlijk volgend jaar zal iemand anders u toespreken. Na meer dan 12 jaar mag dat ook wel. Maar “es god bleef” zo zeggen ze in Zuid-Limburg  ben ik er hier volgend jaar gewoon als ambteloos burger bij.

    De politiek in Nederweert is verjongd en vernieuwd. Dat stemt mij reuze gelukkig. De toekomst van Nederweert is bij hen in goede handen. Wie momenteel naar de samenstelling van de gemeenteraad in Nederweert  kijkt, ziet veel jonge mensen. Mensen met talenten en de potentie om uit te groeien tot krachtige eigentijdse bestuurders die dicht bij onze inwoners staan. Een nieuwe generatie politici heeft zich aangediend.

    De combinatie in de gemeenteraad van ervaring en aanstormend talent, de bereidheid tot samenwerking; ik heb er alle vertrouwen in. En in dat perspectief wens ik u mede namens mijn echtgenote een voorspoedig, gezond en gelukkig 2019.

    Dank u wel.

    -------------------------------------------------------------------------------------------------

    Dames en heren,

    Voor het zevende jaar op rij mag ik dit jaar de gemeentecomplimenten uitreiken.

    Zoals u weet is het Gemeentecompliment is een gemeentelijke onderscheiding, een blijk van waardering voor getoonde inzet en verdiensten en een aanmoediging om vooral zo door te gaan. Het kan ook bedoeld zijn als waardering voor bijzondere prestaties of vernieuwend of bijzonder ondernemerschap.
    Het Gemeentecompliment wordt jaarlijks uitgereikt in de categorieën Sociaal Maatschappelijk, Sport en Ondernemerschap. Nu had ik dit jaar graag –op initiatief van de gemeenteraad- het gemeentecomplimentje uitgereikt aan een jeugdig persoon die zich meer dan gewoon verdienstelijk heeft gemaakt. Het ontbrak ons echter aan tijd om daar voor dit moment invulling aan te geven. Dat complimentje verplaatsen we naar koningsdag 2019. Mocht u denken “daar weet ik wel iemand voor” meldt u zich dan even bij mijn kabinetschef dhr. Giel Bruijnaers.

    Verdienstelijk, bijzondere prestatie
    Het college van burgemeester en wethouders reikt het compliment uit aan een persoon, vereniging, stichting, instelling of bedrijf uit Nederweert die/dat zich verdienstelijk maakt voor de Nederweerter gemeenschap en/of een bijzondere prestatie heeft geleverd. Bij Ondernemerschap kan gedacht worden aan vernieuwend of uniek ondernemerschap, blijkend uit bijvoorbeeld aandacht voor duurzaamheid of bijzondere initiatieven.

    Gemeentecompliment ‘Ondernemend Nederweert’ voor Theeschenkerij Hof van Schoor
    Hof van Schoor was het eerste theehuis in onze gemeente. Tineke en Hans Hofstede waren pioniers toen zij vele jaren geleden in Schoor begonnen. Inmiddels voeren dochter Nienke en moeder Tineke de theeschenkerij. Het zijn positief ingestelde en gastvrije ondernemers die ook maatschappelijk erg betrokken zijn. Zij bieden kansen aan mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. We moesten in het begin even -plezierig- wennen aan hun directe Hollandse inslag maar ze horen nu aboluut helemaal bij Nederweert en onze gemeenschappen.

    Gemeentecompliment ‘Sociaal Nederweert’ voor: de Brandweer post Nederweert:
    Sinds jaar en dag beschikt Nederweert over goed opgeleide en betrokken vrijwilligers die zich verbonden voelen met onze gemeenschap. Het is niet vanzelfsprekend om dag en nacht in weer en wind voor de gemeenschap klaar te staan. Soms in gevaarlijke omstandigheden. Vooral het afgelopen jaar is door de vele natuurbranden op hen een groot beroep gedaan. Tijdens de laatste raadsvergadering heeft de gemeenteraad van Nederweert een 50.000 euro extra ter beschikking gesteld voor het verbeteren van de uitstraling van de nieuwe brandweerkazerne. Ere wie ere toekomt, hier is een dikke pluim voor de postcommandant Henk Stals op zijn plaats. Bij de bouw van de kazerne is hij werkelijk mijn steun en toeverlaat en zijn inzichten als ondernemer zijn daarbij zeer welkom.

    Gemeentecompliment ‘Sportief Nederweert’ voor RKVV Eindse Boys:
    Eindse Boys viert in 2019 haar 60-jarig jubileum. De club kent een grote mate van zelfwerkzaamheid en kenmerkt zich door de grote betrokkenheid van de leden onder het motto “Bij Eindse Boys Doen We Het Samen”. Tegelijk met het verenigingsjubileum bestaat het dames- en meisjesvoetbal 12,5 jaar. Jaarlijks organiseert de club samen met VSN een voetbalweek waaraan zo’n 250 kinderen deelnemen. Sinds 1982 loopt er een uitwisseling met het Duitse TuS Ahrbach. Kortom een sprankelende en zichzelf steeds vernieuwende vereniging. Ze weten ook wat feesten is,,ik heb begrepen dat het storm loopt voor de kaartverkoop voor Rowen Heze tijdens het jubileumfeest.
    ________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Feitjes uit de laatste weken van 2018

    (21-12-2018)


    Er was wederom veel werk aan de winkel de afgelopen 14 dagen, heel divers ook. Gelukkig, dat houdt een mens jong. Ik "pik' er een paar zaken uit.

    Bijna dagelijks waren we wel korter of langer doende met de hotelontwikkelingen in Nederweert. Na jarenlange vertraging, eerst door de economische crisis en vanaf 2014/2015 door de hotelplannen van Weert komt er eindelijk garen op de klos.
    Zoals u wellicht in de media heeft gelezen heeft de gemeente Weert een zienswijze ingediend tegen onze plannen. Precies op de laatste dag van de zienswijzeprocedure. Dat geeft dus nog wat extra werk tussen Kerst en Nieuwjaar. Het stuk ademt veel juridische scherpslijperij en wij zullen er gepast op reageren.
    Het economisch belang van de regio Midden-Limburg vraagt er om dat wij snel aan de slag kunnen gaan met  ons Weerterlandhotel. Aan Nederweert zal het niet liggen.

    De Bonte Avond van de Vlikkestaekers was een daverend succes. Ik heb super genoten. De jongens en meisjes van Ospel slagen er elk jaar opnieuw in de carnavalskolder naar grote hoogte te stuwen. Lachen, gieren, brullen dus en dat mag ook wel in deze tijden.

    Al langer was er een afspraak gepland tussen burgemeester Houben van Voerendaal en mij over onze wederzijdse aanpak van ondermijning. Op 10 december was het dan zo ver. Het is goed om te zien dat elke gemeente er vanuit haar positie stevig mee omgaat.  We leren van elkaars ervaringen en we beseffen dat we er niet alleen voor staan.

    In 2019 is Nederweert 75 jaar bevrijd van het juk van de Tweede Wereldoorlog. Onder voorzitterschap van Peter Stultiens zijn we met een aantal plaatsgenoten aan de slag gegaan om dat moment speciaal te kunnen herdenken en gedenken. U hoort er nog van.

    Leuk ook, we schakelen met ons gehele en totale wagenpark van zegge en schrijven één (1) auto over op elektrisch rijden. Omdat onze bodes, handhavers, bestuurders enz. ook worden geacht de elektrische auto te nemen hebben we er drie aangeschaft. Voor een groot deel worden ze terugbetaald uit de reiskostendeclaraties. Nederweert duurzaam vooruit en zo hoort het ook.

    Mooi, op Ospeldijk, bij het Thomashuis vond een fijne kerstviering plaats .Jong en oud amuseerde zich goed en heel prijzenswaardig: het Thomashuis verbindt mensen en is in de gemeenschap van Ospeldijk niet meer weg te denken.

    Natuurlijk gingen we met en delegatie van het College naar het benefietconcert voor de kerk van Ospel. We zagen hoe een kleine gemeenschap groot kan zijn. Een trotse pastoor Coumans, een trots dorp en een goed gerestaureerde markante kerk. Gemeenschapszin ten top.

    Een groep inwoners en vooral ondernemers uit Nederweert hebben zich georganiseerd onder de noemer Nederweert2030. Wethouder Koolen en ik hadden er een goed gesprek mee. Een van hun speerpunten is het positief onder de aandacht brengen van de geplande randweg. Of u nu voor of tegen de randweg bent het is natuurlijk wel goed dat ook voorstanders zich roeren. Niet voor niets hebben we destijds de provincie en de regio warm kunnen maken voor dit project. De 15 miljoen externe gelden wachten nog steeds op hun bestemming. Er is een onderzoek naar een alternatief gaande. Volgende jaar gaat hopelijk de kogel door de kerk. Nederweert2030 wil zich op verschillende terreinen manifesteren, o.a. waar het gaat over toekomstige bedrijventerreinen. Graag willen we ook in de toekomst met hen in gesprek blijven.

    Dat wil de gemeente Weert ook zo vernam ik in de wandelgangen. Interessant dat Weert een groep mensen uitnodigt die zich Nederweert2030 noemen. Een charmeoffensief richting ondernemers om zich onder de grote Weertervlag te scharen of werkelijke interesse?  

    Tijdens de laatste raadsvergadering stemde de gemeenteraad er unaniem mee in om 53.500 euro vrij te maken voor de uitstraling van de nieuwe brandweerkazerne. Extra duurzaamheidsmaatregelen en een deel van de esthetische aanpassingen vinden plaats binnen het budget. Nu worden voorzieningen getroffen om de kazerne nog beter tot zijn recht te laten komen. Dat kost 53.500 euro en dat is ongeveer 4% van de totale bouwkosten +/- 1.300.000.

    Als vervolg op een eerdere aanzet in 2015 spraken Provincie, Rijkswaterstaat, het Waterschap en de gemeente Nederweert over de toekomst van de Noordervaart en de mooie dingen die daar kunnen gaan plaatsvinden. Nederweert gaat dit bestuurlijk en ambtelijk trekken.

    Tot slot wil ik eindigen met de afkortingen die mijn vader rondom deze tijd op briefkaarten schreef. "ZK en ZN". Hij was een man van weinig woorden.
    Ik wens u en de uwen fijne feestdagen en een gezond en gelukkig 2019 toe. Tot ergens in 2019.
    __________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Dat is andere koek; bestrijding van ondermijning is "Chefsache"

    (06-12-2018)


    De berichten in de media -alleen al van deze week- buitelen over elkaar heen. Onderstaand zomaar een greep zonder compleet te willen zijn.
     

    * Invallen in Tegelen en Sittard bij actie tegen Italiaanse maffia
    * Growshop Kelpen Oler op slot
    * Waterlek leidt naar hennepkwekerij Venlo
    * Hennepkwekerij verstopt onder kapperzaak
    * Hennepkwekerijen opgerold in Nederweert en Weert
    * Forse boetes en gevangenisstraffen voor fraudererende kippenboeren
    * Nederlandse banken en bedrijven betrokken bij Russisch witwasschandaal.

    Onze onschuld als braaf en correct land hebben we al lang geleden verloren, onze naïviteit over de georganiseerde misdaad ook.
    Een nieuw woord is inmiddels gemeengoed geworden:  "Ondermijning". Grofweg betekent het de vermenging van de onderwereld en de bovenwereld. Het is een groot maatschappelijk probleem dat onze rechtstaat aantast, het raakt ons allemaal. En er gaat gruwelijk veel geld in om.

    De verkoopwaarde van in Nederland geproduceerde xtc en amfetamine lag vorig jaar op tenminste 18,9 miljard euro. En u weet,  een miljard is 1000 miljoen euro. Geen kleingeld dus.

    In het kleine Nederweert zetten we veel op touw om ondermijning te bestrijden. Ambtenaren, gemeenteraad, college en uiteraard ikzelf, we zijn zeer overtuigd van de noodzaak en we trekken er van alle kanten hard aan.
    Natuurlijk kunnen we dat niet alleen.

    Graag verwijs ik u daarvoor naar de tweetal recente artikelen op Nederweert 24 te weten.https://www.nederweert24.nl/?s=intensievere+ketensamenwerking en https://www.nederweert24.nl/2018/12/05/aanhoudingen-bij-ondermijningsacties-in-nederweert/  Leest u ze vooral nog eens door.

    We blijven onze inspanningen volhouden en we zoeken permanent de samenwerking met alle relevante partners want alleen op die manier kunnen we onze inzet laten uitstijgen boven het -alleen maar- bestrijden van incidenten. Hoe belangrijk op zich zelf ook.

    Inmiddels ben ik er wel van overtuigd geraakt dat het bestrijden van ondermijning ook op nationaal niveau "Chefsache" zou moeten zijn. Het is zo bedreigend voor de rechtstaat en het behoud van een fatsoenlijke maatschappij dat wat mij betreft de minister-president zélf het boegbeeld zou moeten zijn van een Nederland dat ondermijning niet accepteert en de bestrijding daarvan als zijn persoonlijke missie ziet. Andere koek dan de EU maar wel zeker net zo belangrijk.
    ______________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Politiek, boemeltrein met storingen of vastberaden koers houden.

    (26-11-2018)


    “De machinist zat te slapen” concludeerde een enkeling over gemeenteraadsleden bij het plan Wijen. Dat is nog maar de vraag. Volgens mij waren alle gemeenteraadsleden destijds zeer bij de tijd en klaarwakker op het moment dat ze de belangrijke besluiten namen over het centrumplan. En dat geldt zowel voor de voor- als tegenstanders.....

    We kunnen niet met droge ogen beweren dat de trein van het centrumplan blindelings voort raast. Integendeel, het centrumplan is eerder een boemeltrein gebleken. Op het moment dat de goedgebekte Amsterdammers van Supravast in de gaten kregen dat zij Nederweert niet de wetten konden voorschrijven, werd de supermarkt in een vloek en een zucht verkocht aan de grote ‘vijand’ Jan Linders. De omgekeerde versie van “Wass sich liebt dass neckt sich”. Na jarenlang discussie in de coupé’s boemelde de trein vervolgens voort.

    We kunnen ook positief concluderen dat de gemeenteraad in haar besluitvorming bepaald niet over een nacht ijs is gegaan.

    De fractie JAN diende in 2014 een motie in om de hoogte van het nieuwe gebouw te verlagen. De motie werd verworpen.

    Pas na heel veel druk van het toenmalige college werd er geruime tijd later in de nachtelijke uren een akkoord bereikt met de ontwikkelcombinatie in de vorm van een exploitatie-overeenkomst. Het is waar, de trein stokte af en toe maar boemelde ook voort.

    Hoe lang blijft boemelen acceptabel, wanneer is het ijs dik genoeg? Op basis van de raads- en collegebesluiten gaat het college een ontwerp-bestemmingsplan in procedure brengen.

    De raad heeft destijds gevraagd dit ontwerp eerst in de raad te bespreken. Bij zo’n belangrijk onderwerp is dat een goede zaak. De discussie vond plaats tijdens de raadsvergadering van dinsdag 20 november 2018.  Formeel onder de noemer “kennis nemen van”. In de politieke praktijk bood het de gemeenteraad de ultieme gelegenheid het college de opdracht te geven met een ander ontwerp-bestemmingsplan te komen. Of, iets zachter, het college te vragen het ontwerp te heroverwegen. Dit gebeurde niet, de meerderheid van de raad concludeerde op zijn minst dat de reële gevolgen van een ander ontwerp zeer onwenselijk zouden zijn.


    Een motie van de fractie JAN over de hoogte van het gebouw werd voor de tweede keer in de geschiedenis door een raadsmeerderheid verworpen. De fractie JAN besefte daarbij desgevraagd dat het voorgestelde ontwerp in procedure zou worden gebracht en stond daar achter.

    Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan. Zelfs al stem je in met de inhoud om reële nadelige gevolgen te voorkomen. Als de raad toestaat dat het ontwerp in procedure wordt gebracht, kiest de raad voor dát plan. Sommige raadsleden juichend, anderen met de grootst mogelijke tegenzin. De trein vervolgt zijn weg.

    De Nederlandse procedures voorzien er in dat belanghebbenden een zienswijze kunnen indienen op een ontwerpbestemmingsplan. Over die zienswijzen zal de raad een besluit nemen vooraleer te besluiten over het definitieve bestemmingsplan. Op dat moment kan in principe het bestemmingsplan nog worden gewijzigd. Dat is een groot goed, zo is er altijd sprake van een afgewogen besluitvorming.

    De vraag dringt zich op of raadsleden ook een zienswijze kunnen indienen. In het verlengde van een kwestie die speelde in de gemeente Waalwijk heeft de Raad van State daarover een uitspraak gedaan. De kwestie betrof een wijziging van het bestemmingsplan in Waalwijk dat gevolgen had voor een raadslid. De Raad van State vond dat een raadslid als belanghebbend burger gebruik mag maken van zijn recht om een zienswijze in te dienen. Er is wel een voorwaarde; het raadslid onthoudt zich vervolgens van deelname aan het beraad en de besluitvorming over het bestemmingsplan in de gemeenteraad. Als een raadslid zich netjes aan die regel houdt is er volgens de Raad van State geen sprake van belangenverstrengeling. Het kan en mag dus wel.

    Een ander onderwerp.
    In het verleden heeft ondergetekende gesteund door het college en de raad stevig gelobbyd om zgn. GOML gelden (provincie en Midden-Limburgse gemeenten samen goed voor 15 miljoen) naar Nederweert te halen. De raad was er in den beginne unaniem mee eens, dat hielp enorm.

    Onlangs las ik dat de provincie wil gaan herprioriteren op infrastructurele projecten. Dat was even schrikken. Het is helaas niet helemaal uit te sluiten dat daarmee de provinciale bijdrage aan ons project (10 miljoen) gaat verdampen. Het project staat onderaan op de lijst die door de provincie is gepubliceerd. Dat dan gelukkig weer wel.

    Maar goed, de uitspraak van de Statenfractie van de SP van destijds: “De aanleg van de randweg ligt onder in de la en komt er nooit meer uit” kan om een totaal andere reden (bezuinigingen) alsnog worden bewaarheid.

    De mogelijkheden en kansen om de infrastructuur rondom Nederweert fundamenteel te verbeteren lagen vooral in een periode die 4 tot 6 jaar achter ons ligt. De politiek en maatschappelijke reuring bleek echter te groot. Uiteindelijk was Provinciale Staten gevoelig voor het verzet tegen de randweg zoals dat door een (grote) minderheid in de raad en tegenstanders van de randweg werd verwoord.
    Er wordt op dit moment een ander alternatief onderzocht. Ook dat is democratie en het was in de omstandigheden het beste wat Nederweert kon overkomen. Het is zoals het is.

    Verbetering van de infrastructuur rondom Nederweert. Blijft het een boemelende stoptrein of vertrekt de trein helemaal niet meer, dat is nu de kwestie.
    Ontsnapt Nederweert aan de herprioritering dan blijven er in principe geldmiddelen voor de randweg of het alternatief -oplossingen op knelpuntniveau- aanwezig. Ik ga daar mijn stinkende best voor doen.

    Ook over een aantal andere zaken kan ik nog wel een boompje opzetten. Een blog schrijven is echter net als een raadsvergadering. Een mens moet keuzes maken. Een volgende keer meer.
    ___________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Varkens-geiten-moccapudding en de begrotingsvergadering

    (11-11-2018)

    Links en rechts wordt de grote en kleine wereld steeds meer uitgelegd in populaire one-liners. Eens kijken of mij dat ook lukt. Als voorbeeld heb ik vooral gekozen voor de begrotingsvergadering van dinsdag 6 november.

    “44 miljoen, veel poen om goed werk te doen”.

    Dank, dank, dank aan de gemeenteraad van Nederweert. Alle partijen stemden in met de door het college van burgemeester en wethouders voorgestelde begroting. Dan gaat het om 44 miljoen. Een hoop poen waar je best een aantal uren over mag bomen. Voor een college is het politiek het gemakkelijkste als de discussie in de raad zich vooral richt op details, moties en amendementen. Alles gaat dan in de regel uiteindelijk gewoon door. In Weert zag ik dat de raad zich per motie boog over een wifi aansluiting in een molen. (ik geloof dat er ongeveer 1200 euro mee was gemoeid) Heel belangrijk natuurlijk, zolang als het daar over gaat gaat het erg goed met Weert. (Overigens ben ik van mening dat bij de mannen van de Rogstaekers een prinses niet zou misstaan maar daar gaat de raad niet over en de burgemeester van Nederweert -gelukkig- al helemaal niet).

    “Varkens-geiten-moccapudding”

    Een kinder’versje’. Zeg de woorden maar eens heel snel achter elkaar. Ondertussen ligt de sector zwaar onder vuur, heeft zelfs Provinciale Staten een geitenstop aangekondigd en hebben mensen oprechte zorgen over de gezondheidseffecten van de intensieve veehouderij. Nederweert ‘eet’ er wel van natuurlijk. Oplossingen zijn vooral gebaat bij de nuance en niet bij de (e)motie. De belangrijkste politieke opgave van de komende jaren zit wat mij betreft in het buitengebied en de intensieve veehouderij. Alleen samen kunnen we daar vooruitgang in boeken. Niet het versterken van het bestaande maar nieuwe concepten moeten uiteindelijk de uitkomst brengen. Dat zal gepaard gaan met grote veranderingen in economisch en sociaal opzicht. 

    “Je hebt recht’n maar dan heb je ook plicht’n”

    Een oude sociaal-democraat uit Twente bezwoer me dat lang geleden. Het is niet alleen een waarheid als een koe maar ook vanwege zijn dialect en de stelligheid waarmee hij sprak zal ik het nooit vergeten. Hij had het destijds vooral over de rechten en plichten van burgers die (tijdelijk) op bijstand zijn aangewezen. (De alleenstaande norm in de bijstand is op dit moment overigens per maand 946,73 euro plus 49, 83 vakantietoeslag).

    De vergoeding voor het raadswerk is onlangs met terugwerkende kracht opgehoogd van 617,77 euro per maand naar bruto 958,91 euro per maand en een onbelaste onkostenvergoeding van 170,17 euro per maand.
    Vers van de pers, we moeten onze begroting er nog op aanpassen.
    Raadsleden worden geacht daar 16 uur per week voor in touw te zijn. Dan is het nog steeds een zeer karig loon of een schijntje zo u wilt. Gemopper over te veel avondactiviteiten lijkt me echter niet aan de orde. En ja hoor, de voorzitter van de voetbalclub doet het allemaal gratis en voor niks en ook daar gaan er heel veel vrije uren in zitten.

    Het bovenstaande is een typisch voorbeeld van eigentijds populisme. Op een bepaalde manier de getallen achter elkaar zetten, wat goochelen met voorbeelden en woorden (“opgehoogd”). De vergelijking met een bijstandsgerechtigde. Niet te zeer benadrukken dat over de raadswedde belasting moet worden betaald, enzovoort en zo verder. Niet persé liegen maar in de beeldvorming gaat het wringen. Ik vind in ieder geval dat onze raadsleden de vergoeding verdienen.
    Een raadslid gaf me aan wat bedenkingen te hebben bij de verhoging. “Het gemeenteraadswerk moet niet aantrekkelijk gemaakt worden door de vergoeding” zo zei hij. Gelukkig, de nuance zit er weer in.

    Een oude maar nog steeds actuele one-liner: "Een gezonde geest in een gezond lichaam”

    De gemeenteraad wil extra geld vrij maken voor een life-stylecoach. Ik had een veel betere oplossing. Als alle gemeenteraadsleden nu eens samen met burgers die te weinig bewegen de Kennedymars (80 km) gaan lopen. We slaan dan twee vliegen in één klap. Tijdens de gezonde wandeltochten kunnen vele gesprekken plaatsvinden over Nederweert, het beleid en de partijen. 'Burgerparticipatie by walking around' en het kost niks.

    Dienstbaar als altijd ben ik zeker bereid om met ons campertje tijdens de Kennedymars als bezemwagen te functioneren en eventuele -al dan niet politieke- blaren door te prikken.

    “Bomen groeien tot in de hemel, hun wortels niet”

    Nederweert staat er financieel goed voor en financiële afbraak gaat sneller dan opbouw.

    Er is veel maatschappelijke en politieke discussie over het besluit van het college om onder meer vanwege de veiligheid van de schoolgaande jeugd 190 eikenbomen aan de Leveroyse dijk te kappen. De wortels hebben het wegdek ernstig beschadigd. De raad wil er nog eens sonderend over spreken. Dat is bij kwesties die veel maatschappelijke reuring veroorzaken (o.a. Groen Weert) altijd heel goed.

    “Open en transparant dus: "Spreek wat waar is, drink wat klaar is en eet wat gaar is”.

    Over het centrumplan (“plan Wijen”) is veel gesproken. Er is een -tot nu toe geheim- rapport uitgebracht over de positie van het college en de gemeenteraard in dit dossier. Die geheimhouding heeft alles te maken met grote belangen voor de gemeente en is daarom wat mij betreft te billijken. De gemeenteraad is bevoegd geheimhouding op dit rapport op te leggen en is ook de enige instantie die de geheimhouding er kan afhalen. Het College gaat daar uiteindelijk niet over en het zal heus niet eeuwig geheim blijven.

    Tijdens een zeer druk bezochte en informatieve  openbare vergadering in de raadzaal op maandag 29 oktober is tot op detailniveau gesproken over het centrumplan. Dat helpt raadsleden bij het maken van een politieke afweging.

    En er vinden gelukkig nog steeds gesprekken plaats. Zo was ik onlangs na afloop van het benefiet orgelconcert in de Lambertuskerk een halfuurtje in het café van een een lokale uitspanning en hoorde/zag dat de coalitiepartijen die avond in hetzelfde gebouw een gesprek hadden gehad met tegenstanders van het “plan Wijen”. Top dat er veel met elkaar wordt gesproken. Het onderwerp is er belangrijk genoeg voor.

    Op naar de raadsvergadering van 20 november

    ________________________________________________________________________________________________________________________________-

  • In memoriam Gerard Evers

    (02-11-2018)


    Vorige week donderdagmorgen 25 oktober kwamen de broers en zussen Evers al vroeg bij elkaar. Iedereen voelde dat het een hele zware dag zou worden. We spraken met elkaar, we hoopten op een wonder, we waren stil en hielden elkaar vast. Het bericht van zijn vrouw Magda tegen half 12 die ochtend “Gerard is niet meer” sloeg evengoed in als een bom.

    Op 16 juni 1950 zag in Nijkerk het 7e kind van Knit en Marie Evers-Peters, Gerard, het levenslicht.

    Van Nijkerk verhuisde het gezin naar Heythuysen om uiteindelijk in 1955 te landen in Nederweert. Daar groeide Gerard op aan het St. Antoniusplein. Met pappa en mamma en 9 kinderen in een klein huis. Van daaruit gingen de oudste kinderen vrijen. Gerard vertelde daar prachtig over bij het afscheid van onze zwager Pierre Stienen in december vorig jaar.


    Gerard ging na de lagere school in 1962 naar het gymnasium in Rolduc. Hij mocht alleen in de vakanties naar huis. Dat is toch ook wat voor zo’n kind. Hij kreeg nr. 49. Het stond in al zijn kleren, jassen, onderbroeken, dekens. Zo raakte je niks kwijt en het was al duur genoeg.

    Tijdens zijn studie op de Academie voor Expressie door Woord en Gebaar ontmoette Gerard zijn grote liefde Magda Sormani . Magda kwam terecht in een rumoerige Evers-clan waar met stemverheffing werd gekaart en stevige discussies plaatsvonden over politiek en de maatschappij. En dat woord stevig is nog voorzichtig gekozen.

    Gerard heeft als leraar Nederlands gewerkt maar zijn hart lag vooral bij het theater en het regisseren van toneel. In de afgelopen week lazen we over zijn kennis en kunde en hoe hij mensen wist te inspireren. Recent werd een voorstelling die hij regisseerde "Dag Mamma" gedurende een tweetal avonden uitgevoerd in de Pinnenhof. 

    Er wordt gezegd dat mooie herinneringen aan een geliefde  troost  bieden bij het overlijden. Zo voelen wij mensen dat. We kunnen er elkaar mee bemoedigen. Bij het uitspreken van deze woorden en denkend aan Gerard komt steeds een dichtregel van Henriette Roland Holst in me op. Dat geeft hoop in deze tijd. Zij schreef:  “De zachte krachten zullen overwinnen”.

    Gerard en ik lazen thuis het boek Nils Holgerson’s wonderbare reis. De kleine jongen die op een gans reist en de wereld beneden aanschouwt. Zelfs toen we volwassen waren grapten we er over van wie dat boek nu eigenlijk was. 
    Een ding is zeker; aan Gerards wonderbare reis is veel te abrupt en veel te snel een einde gekomen.

    Gisteren is Gerard begraven op het kerkhof in Deil. Geen enkele familiebijeenkomst zal nog ooit hetzelfde zijn. Gerard laat een vrouw, drie kinderen en een kleinkind achter. We zijn er allemaal zeer door aangedaan.

     


  • “Gelijke monniken, gelijke kappen” ........mits de monniken gelijk zijn. Oftewel wanneer zwart toch niet zwart is en wit grijs begint te worden.

    (19-10-2018)


    De rol en de taken van de gemeentelijk overheid zijn zeer divers. De uitvoering van landelijke wetten (bijv. het uitgeven van paspoorten) is er daar een van, het opstellen van bestemmingsplannen is weer een andere taak.

    Met enige regelmaat krijg ik bij burenconflicten of conflicterende belangen het verzoek om te bemiddelen. Een voorbeeld is het  "4 dagen live-muziek" bij de kermis. Omwonenden en horeca kunnen daar verschillend over denken. Daar hebben we in het recente verleden -op verzoek van alle partijen- met elkaar over gesproken. Mijn inzet was en is met name: “Als u het met elkaar eens kunt worden, houd ik daar in mijn besluit rekening mee”. Dat was redelijk bijzonder want het beleid staat al drie dagen aaneengesloten livemuziek toe. Met dat beleid worden alle belangen recht gedaan zowel die van de feestvierende muziekliefhebbers, de horeca als de omwonenden.

    Tot op de dag van vandaag heeft dat goed gewerkt. En feitelijk heb ik daarmee invulling gegeven aan een van de meest oorspronkelijke overheidstaken; het toetsen van een vergunningaanvraag en daarmee het wegen van het algemeen belang. In dit bijzonder geval is het de burgemeester toegestaan om van het Geluidsbeleid bij Evenementen af te wijken als hij of zij daar goede redenen toe ziet. Concreet: “U houdt rekening met elkaar, u probeert de overlast te beperken, u bent het met elkaar eens, 4 dagen live-muziek mag dit jaar” Jaren geleden al een vooruitstrevende manier om een gemeente te besturen. Omgevingswet avant la lettre.

    Zo’n bemiddelingspoging kan alleen slagen als alle partijen dat willen. Over het al dan niet verlenen van een vergunningaanvraag is uiteindelijk geen (koe)handel mogelijk. Dan moet de overheid toch echt de aanvraag toetsen en een besluit nemen. Wie het er niet mee eens is kan de gemeente er op aanspreken en de commissie Bezwaar en Beroep of uiteindelijk de rechter inschakelen.

    Een omgekeerd voorbeeld: Bij het bouwen van een huis kunnen de buren wellicht geen bezwaar hebben maar de vergunningsaanvraag zal getoetst moeten worden aan het bestemmingsplan en het bouwbesluit. U begrijpt dat.

    Nog een voorbeeld. Een ondernemer wil een bepaalde agrarische ontwikkeling, al dan niet gebaseerd op bestaande rechten. De buurt ziet dat niet zitten. De ondernemer zegt “als ik er huizen mag bouwen zie ik van de ontwikkeling af”. De gemeente heeft geen belang bij woningbouw ter plaatse, sterker nog het frustreert de vastgestelde woningbouwplannen. Dan toch maar om de lieve vrede woningbouw toestaan?

    In dat geval gaat de gemeente zich op glad ijs begeven wanneer ze zich tot een bemiddelende rol tussen ondernemer en omwonenden laat verleiden. Alles kan natuurlijk maar dat lijkt me -met als inzet woningbouw- principieel niet aan de orde.

    Redenerend vanuit de eigenaar valt het te proberen. Elke eigenaar van agrarische gronden zal er woningbouwgrond van willen maken. Dat is meer dan dikke winst, dat wil iedereen wel.

    We kenden in het verleden de Ruimte-voor-Ruimte regeling. Een algemene regeling die in specifieke gevallen in Nederweert tot goede oplossingen heeft geleid.

    Als een ondernemer een agrarische ontwikkeling wil zal hij toch echt zelf met de buurt in dialoog moeten gaan. Wij toetsen vervolgens de aanvraag. Als de ondernemer rekening houdt met de buurt en er door de dialoog geen bezwaren komen gaat alles een stuk sneller. We willen iedereen helpen maar we kunnen geen verantwoordelijkheden overnemen die aard- en nagelvast bij de ondernemer zelf horen.

    Hoe het in de toekomst gaat als de zogenaamde Omgevingswet van kracht wordt? Wie het echt weet mag het zeggen. De toetsende taak van de overheid en het wegen van het algemeen belang zal nooit tot 0 worden gereduceerd, dat weet ik wel zeker.

    Een van onze beleidsambtenaren zegt het zo: "Voor alle spelers in het proces moet er iets in het vat zitten en alle betrokkenen (omgeving, initiatiefnemer, gemeente, gebruiker) zullen open en transparant en met vertrouwen in elkaar in gesprek moeten gaan, anders zal telkens weer teruggegrepen (moeten) worden naar regels en procedures. En dan nog zal er niet in alle gevallen een oplossing komen. Dan is het maar goed dat de gemeente (of rechtbank) het laatste woord heeft".  
    Ik ben het 100% met zijn opvatting eens..

    De bestuurspraktijk in een gemeente laat 101 voorbeelden zien. Soms ogenschijnlijk gelijk maar bij nader inzien toch ook weer niet. 
    Vandaar de titel van deze blog. Wel een beetje gejat natuurlijk want de schrijfster E.L.James beweerde al veel eerder dat er 50 tinten grijs zijn....
    ____________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Brussel is en blijft een bruisende stad, zeker als iedereen uit zijn bubbel komt

    (10-10-2018)


    Na afloop van de raadsvergadering van dinsdag 9 oktober togen wethouder Voss en ik naar Brussel. Daar vond de volgende ochtend een bijeenkomst plaats met Europarlementariërs.
    Ongeveer een jaar geleden berichtte ik op mijn blog over een belangrijke Europese koerswijzing onder het motto "van landbouwbeleid naar voedselbeleid”. Dit overleg was een voortzetting daarvan.

    De regio’s AgriFood Capital (Noord-Oost Brabant), de regio Foodvalley (Wageningen en omstreken) en Greenport Regio Venlo trekken daar gezamenlijk in op. Gezien vanuit Brussel behoort Midden Limburg tot de Greenport regio Venlo. Gedrieën duiden we ons aan als Food NL. Allemaal Engelse aanduidingen dus.

    Er is in Brussel nog veel belangrijke missiewerk te doen. Voor de sector, het milieu, duurzaamheid, de leefomgeving, en niet in de laatste plaats de voedselvoorziening aan de (wereld)bevolking.

    De laatste weken vind ik veel inspiratie in nieuwe gedachten over innovaties in de sector. Innovaties niet zoals traditioneel om verbeteringen te bewerkstelligen in bestaande productiemethoden of om efficiencyslagen te realiseren (de bubbel tot nu toe en daarmee meer van hetzelfde).

    Het gaat in deze tijd om innovaties die moeten leiden tot een totaal andere houding en inzichten over (gezonde) voedselvoorziening, dierenwelzijn en duurzaam ondernemen. Het bedrijf Kipster is een wenkend voorbeeld. Surf eens naar: http://www.kipster.nl/
    Lollig, één van de eigenaren is vegetariër. De wereld wordt aangenaam onoverzichtelijk.

    Over een dialoog gesproken; Zelfs “Wakker Dier” komt voor Kipster uit háár (anti)bubbel. 

    Bij het begin van deze raadsperiode heb ik het voorzitterschap van het bestuurlijk werkveld Landbouw en Natuur overgedragen aan wethouder Voss. Bij de totstandkoming van de Samenwerking Midden-Limburg, zo'n zes jaar geleden nam ik dat voorzitterschap op me. In verband met de continuïteit is het mijns inziens gewenst dit soort functies niet tussentijds in een raadsperiode  over te dragen. Het is wel mooi dat ik daarmee nog de voorzichtige kiem van een zeer wenkend perspectief zie ontluiken.

    By the way (!), Engelse termen zijn dé standaard in Brussel. Zal een harde Brexit leidden tot een nieuwe voertaal? Frans of Duits?, of blijft het 'business as usual'. Toch eens aan Frans Timmermans vragen......Alleen al daarom zou Great Britain in de Europese Unie moeten blijven toch?

    Super voor Europa en Nederland als Frans Timmermans, een echte Heëlesje jong als opvolger van Jean Claude Juncker voorzitter wordt van de Europese Commissie. Top!

    Afbeelding Burgemeester Evers en wethouder Voss
    Wethouder Voss en ik voor een billboard (ook Engels) van Food NL (juist ja, Engels)
    ___________________________________________________________________________________________________________________________

  • Zichtbaar en duidelijk aanwezig, daar gaat het om

    (26-09-2018)


    De gemeente Nederweert wil al sinds jaar en dag zichtbaar in de gemeenschappen aanwezig zijn. Wij zoeken onze plaatsgenoten op en vinden de dialoog. Wij beseffen dat gemeenschappen alleen kunnen floreren door samenwerking.  Nederweert wil daarin voorop lopen en uitblinken.

    Dat doen we natuurlijk niet alleen. Een hele belangrijke partner is voor ons de politie en met name de gewone politiemensen/wijkagenten die het werk doen. De politie noemt dat "wijkgerichte politiezorg".  Onze Nederweerter wijkagent Joost Helmer Kasper, werd door de absolute top van de Nationale Politie uitgenodigd om in een korte boodschap te laten zien hoe wij dat hier in Nederweert doen.
    Dat is een grote eer.

    Er hoort een heel verhaal bij maar de beelden hieronder spreken ook wel voor zich. Mocht u bekende gezichten tegen komen. Dat is best mogelijk. Zoals ik de eerste zin al aan gaf willen wij immers graag zichtbaar in de gemeenschap aanwezig zijn. 

    Goed gedaan Joost, goed gedaan Dennie en al die andere mannen en vrouwen die dag-in-dag-uit voor ons klaar staan. U begrijpt het, deze burgemeester is trots op onze wijkagenten.
     



    ________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Nederweert zal de Hoge Heren mores leren....

    (21-09-2018)


    “Nederweert zal de hoge heren mores leren”, het is een variant op de Muurkrant van vroeger in Utrecht. Ten tijde van de afbraak van arbeidersbuurten ten behoeve van de aanleg van Hoog Catharijne was het een veel gebruikte slogan van -let op de spelling-  'Aksiekomitees'. 
    Vanuit ons perspectief hopelijk ouderwets trouwens, Hoge Dames bestonden blijkbaar niet.

    'Mores'', een mooi woord, qua klank en betekenis. Het is zoals we wel aanvoelen een systeem van ongeschreven regels of gebruiken die in bepaalde situaties of context gelden. Iemand mores leren betekent dan zoveel als de ander ongezouten daaraan herinneren.

    Op een symposium over integriteit in het gouvernement hoorde ik voor het eerst het woord ‘morespudentie’.  Oftewel, in de praktijk van alle dag ontstaat de mores over hoe we integer handelen samen gestalte geven.

    Velen misten enigszins een gevoel voor politieke mores afgelopen week in de Tweede Kamer. Tijdens de algemene beschouwingen werd alles uit de kast gehaald om vooral het publiek te bedienen. Althans die indruk krijg je toch. Minder inhoud, meer performance.

    En nu naar Nederweert.

    Bij elke presidiumvergadering (de vergaderig van fractievoorzitters) blikken we terug op de voorgaande raadsvergadering. Niet zozeer op de inhoud maar meer op hoe de vergadering is gegaan.
    Wat mij betreft ongelooflijk belangrijk om gezamenlijk de uitstekende politieke mores in Nederweert te blijven ontwikkelen en borgen. Het is aan het begin van een nieuwe raadsperiode -zeker voor een burgemeester- overigens altijd een belangrijk aandachtspunt.

    Een paar voorbeelden “Schorsingen zijn zo rommelig voor de publieke tribune” Moeten we daar wel zoveel gebruik van maken?

    Voor mij zijn schorsingen een zegen voor de democratische besluitvorming. Het zorgt er voor dat de politieke partijen rustig op zoek kunnen gaan naar wat hun bindt in plaats van scheidt. Niet leuk misschien voor de publieke tribune, wel heel goed voor de inhoud.

    Een ander voorbeeld: Het is een geweldig groot goed voor de toekomst dat Nederweert beschikt over een aantal jonge twintigers in de gemeenteraad. Die zijn gretig, moeten veel ruimte krijgen en af en toe een tikje kunnen hebben. .Dat het voor de raadsvoorzitter ook wel eens wennen is zeg ik met enig gevoel voor understatement.

    En ach, bescheidenheid siert de mensheid. We kunnen en hoeven (nog) niet alles (beter) te weten. Net als in het gewone leven is zelfreflectie bij de een nu eenmaal meer aanwezig dan bij de ander. We kunnen gelukkig veel van elkaar leren.

    En nog eentje: Hoe gaan we om met schriftelijke vragen? Is het altijd wel noodzakelijk om het bestuur en de ambtenarij daar mee op te zadelen. Is de performance, de buitenwacht laten weten dat een onderwerp stevig wordt aangepakt belangrijker dan de inhoud? Helpen de vragen Nederweert vooruit of werken ze juist contraproductief. Daar ben ik heel straight in. Politiek is geen gezelschapsspelletje, uiteindelijk telt alleen het belang van Nederweert.

    Er zijn nog zo veel onderwerpen, hoe gaan we om met moties en amendementen, met interrupties tijdens de raadsvergaderingen?

    We blijven leren door met elkaar permanent het gesprek aan te gaan. ‘Moresprudentie’ dus.

    Tot slot:

    Met het Reglement van Orde in de hand kunnen we/ kan ik een raadsvergadering om 20.30 uur hebben afgehandeld. Door een goede politieke mores wordt het al snel 22.30 uur. Dan komt iedereen aan bod komen.

    Ik blijf consequent kiezen voor het laatste.

    Denkend aan de algemene beschouwingen in den Haag: “Nederweert zal de hoge heren (en dames) mores leren”. Oké, met een knipoog dan maar we zijn er altijd toe bereid.

                                                                                                 ------------------
     

    Op onderstaande foto ziet u een collage van foto’s in het Thorpe Camp museum in Lincolnshire Engeland. Ik kreeg de foto via Hein Janssen van de heemkundevereniging.

    Het zijn foto’s van de ring van die Harrie Vaes in de oorlog maakte van een brokstuk van het neergestorte vliegtuig in de Peel. Harrie gaf deze ring deze zomer aan een van de nazaten van de overleden bemanningsleden.

    De ring op zijn eindbestemming, zo voelt dat voor Harrie.

    Volgend jaar wordt er (ook provinciaal) veel aandacht besteed aan 75 jaar bevrijding in Limburg.

    Binnenkort wil ik een aantal organisaties ( 4 mei-comité Nederweert, Stichting Geschiedschrijving, Heemkundevereniging, Bond van Wapenbroeders Ospel, ) uitnodigen om te bespreken óf en hoe we gezamenlijk aansluiting kunnen vinden bij provinciale activiteiten. Dat het mij daarbij gaat om het herdenken, het stilstaan bij oorlogsgeweld en het grote goed van de vrijheid moge duidelijk zijn.

    Of zoals ik een van de laatste nabestaanden van de operatie Market Garden (september 1944) in op tv hoorde zeggen “Het gaat niet om het naspelen van de oorlog”. Wijze woorden.


     

    Afbeelding.jpg
    __________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Twee raadsvergaderingen binnen een week en een zeer betrokken Limburgse gedeputeerde.

    (08-09-2018)


    Twee raadsvergaderingen binnen een week, het komt niet vaak voor.

    Tijdens een korte raadsvergadering op 30 augustus j.l. heeft de gemeenteraad aangegeven mij te willen voordragen voor herbenoeming. Ik stel dat zeer op prijs. Een grotendeels vernieuwde raad, een compleet nieuw college. In die omstandigheden wil ik zeker graag aanblijven tot mijn opvolger begint.

    De raad van Nederweert wil snel en voortvarend met de opvolgingsprocedure aan de slag gaan. Dat is een goede zaak.

    Ik herinner me nog de periode als lid van de vertrouwenscommissie en de gemeenteraad van Onderbanken bij de zoektocht naar een nieuwe burgemeester beginjaren 90 van de vorige eeuw. Je leert er veel van.

    Onderstaand de woorden die ik uitsprak nadat plaatsvervangend raadsvoorzitter Charlotte Koppen had aangegeven dat de raad mij voor herbenoeming wil voordragen.
     

    “Dank u wel voorzitter,

    Op de eerste plaats wil ik u allen, vertrouwenscommissie en gemeenteraad hartelijk danken voor het vertrouwen dat u in mij heeft uitgesproken. Ook van mijn kant reken ik op continuering van de goede samenwerking met de gemeenteraad, daarnaast uiteraard met het college van B en W, het ambtelijk apparaat en last but not least de mensen en organisaties in Nederweert.

    Wanneer de herbenoeming,  zowel bij de Commissaris van de Koning  als bij de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijkrelaties  in kannen en kruiken is,  ga ik in onze mooie gemeente  mijn derde periode in als kroonbenoemde burgemeester in. In dat verband is het goed te weten dat ik heb aangegeven dat ik Nederweert wil blijven dienen totdat mijn opvolger/opvolgster er is.

    Voorzitter u heeft daarbij de datum medio 2019 genoemd. Een mooie datum die goed past bij het momentum dat velen mét mij als belangrijk ijkpunt in hun werkzaam leven beschouwen te weten het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd. In mijn geval is dat 1 augustus 2019.

    Er zit nog genoeg “Sturm en Drang” in mijn lijf en in mijn genen. Dat zal ongetwijfeld voorkomen dat ik me de komende tijd lijdzaam ga beperken tot op mijn handen zitten en op mijn pensioen wachten.

    Daarbij wil ik de tekenen van de nieuwe tijd verstaan. En vanuit die optiek lever ik graag een bijdrage in het inwerken van het nieuwe college, en ook, als daar althans behoefte aan is, het wegwijs maken van onze nieuwe jonge raadsleden in het politieke metier. In principe staat mijn deur altijd open.

    De komende tijd wil ik een strategische bijdrage leveren aan de belangrijkste gemeentelijke dossiers en zal ik daarnaast veel aandacht hebben voor actuele onderwerpen als burgerparticipatie, duurzaamheid en modernisering van de dualistische verhoudingen met de gemeenteraad.

    Kortom, U rekent op mij, ik reken op u en Nederweert rekent op ons”.

                                                                                                       ---------------

    Tijdens de raadsvergadering van dinsdag 4 september kwam o.a. het leisuregebied en daarbinnen het realiseren van een hotel aan de Nederweerterzijde van de A2 aan de orde. Ten behoeve van het toerisme, de regio en de ondernemers had het hotel er in onze optiek al lang en breed gelegen als er na de economische crisis drie jaar geleden er zich geen nieuw initiatief buiten het afgesproken leisure-gebied, had aangediend.

    De raadsfractie van de VVD heeft schriftelijke vragen over de kwestie gesteld aan het college. Tijdens het debat daarover werd duidelijk dat alle fracties het beleid van de vorige en het huidige college volop ondersteunen. U heeft in de krant het artikel en de waarneming van de journaliste kunnen lezen.

    In 2017 deden wij een aantal concrete handreikingen aan Weert om uit de impasse te komen. Helaas werden die handreikingen afgewezen.

    Een professioneel bestuurder moet altijd gericht zijn op het nakomen van afspraken én moet in alle omstandigheden tot het uiterste gaan om oplossingen te vinden. Gesteund door de opstelling van de raad heb ik gedeputeerde Teunissen daarom gevraagd om onder zijn leiding een nieuw gesprek met Weert te arrangeren. Hij wil dit doen en ook de portefeuillehouder van Weert is positief.

    Uitgangspunt voor de gesprekken zijn onze handreikingen van vorig jaar en wellicht zijn er nog meer opties.
    Dagblad de Limburger spreekt consequent over een “hoteloorlog”. Te zware woorden voor een behoorlijk stevig meningsverschil tussen twee buurgemeenten.


    Om het beeld van de krant door te zetten door te zetten. Er volgen binnenkort (gelukkig) “vredesbesprekingen” en dat nog wel zonder een interventie van de Veiligheidsraad.
    ________________________________________________________________________________________________________________________________

  • De vakantie is voorbij

    (23-08-2018)


    Zo, de vakantie is voorbij en met recht kunnen we zeggen: “Wat een weer”.

    Dit jaar waren we in Normandië, niet eens zo heel ver maar wel prachtig, een indrukwekkende historie, mooie zandstranden en majestueuze krijtrotsen. Dan spreek ik nog niet eens over de “Moules avec frites” ((9,50 euro)

    Het was goed dus.

    Van de vele boeken die ik mee nam las ik er twee: “het Geluk van Limburg” van Maria Luyten en de bestseller “het verloren symbool”. van Dan Brown.

    Het boek van Maria Luyten kreeg ik van zoon Rens te leen. Onze familie heeft zelf geen mijnwerkersachtergrond maar het boek is zeer herkenbaar voor iemand die jarenlang in die mijnstreek heeft gewoond.
    In 1972 kwam ik met een aantal medestudenten aan op het station in Lotbroek. Het was een druilerige grijze dag, onder de rook van de staatsmijn Emma een beetje somber allemaal. In 1973 ging de Emma dicht.

    Vele politici maar toch vooral degenen die zelf nooit ‘onderin’ hadden gewerkt probeerden politieke munt te slaan uit de mijnsluitingen.

    Want: “Den Uyl heeft de mijnen gesloten”, zo heette het. Als we nu zien wat er in Groningen naar aanleiding van de (gevolgen) van gaswinning aan de hand is vraag ik me af of de zelfde mensen op dit moment Joop den Uyl dankbaar zouden zijn geweest...

    Ook in onze tijd is het vergoeden van mijnschade in de mijnstreek een onderwerp dat met enige regelmaat de kop op steekt. 

    In 1976 sneuvelde de schoorstenen van de Oranje Nassau; de Lange Lies en de Lange Jan. Vanuit Lotbroek waar ik inmiddels werkzaam was kon ik het allemaal volgen.

    De historie aan de mijnindustrie wordt in de streek levendig gehouden. Wie tussen Amstenrade en Merkelbeek onder de N276 door rijdt, ziet het werk van kunstenaar Herman Veltrop. Hij heeft het oude viaduct beschilderd met afbeeldingen die herinneren aan het mijnverleden van de streek. De foto onderstaand is gemaakt bij de 'opening', Het meisje in het rood is mijn kleindochter Ava. Zij woont met vader Rens en moeder Rachelle in Schinveld.



    De vakantie is nauwelijks een week voorbij. Twee themaraden zijn inmiddels de revues gepasseerd.

    Op maandag 20 augustus spraken we over de stand van zaken rondom het centrumplan. Zowel vanuit de politiek als vanuit de ondernemers was er grote belangstelling. Logisch, voor de ontwikkeling van Nederweert zijn/moeten belangrijke keuzes worden gemaakt. Daarmee is het ook een stevig politiek item.

    Op dinsdag 21 augustus bracht hoogleraar Pieter Tops een bezoek aan Nederweert. Samen met journalist Jan Tromp schreef hij het boek: “De achterkant van Nederland”. Het boek gaat in op de relatie tussen onderwereld en bovenwereld.

    Om maar eens een voorbeeld te noemen. Het geld wat met criminele activiteiten wordt verdiend moet toch ergens uitgegeven worden. De gemeente Nederweert wil samen met andere instanties (politie, OM, belastingdienst en douane) fors inzetten op het bestrijden van ondermijning. Voor mij is daarbij minder de vraag van belang “wiens competentie of bevoegdheid is het?” maar meer “hoe bereiken we resultaten?”.

    Iets totaal anders.

    “De dienstbare overheid” is een bekend begrip. Om dat letterlijk in praktijk te brengen en als dank voor hun tomeloze inzet gingen wethouder Koolen en ik “oberen” tijdens de afsluitingsavond voor vrijwilligers van het KinderVakantieWerk. Dat deden we met veel plezier, Voorzitter Tjeu Stultiens stuurde me onderstaande foto



    Om het weekend goed in te luiden gingen Thea en ik afgelopen vrijdag naar de onvolprezen Huiskamer aan de Wilhelminasingel in Weert. In een geweldige muzikale ambiance traden daar de Hot Buskers op. Veel (oud)dorpsgenoten waren er getuige van. Logisch, de band is ook op en top Nederweert.

    En dit weekend is het overal voor- of achterom kermis. Vanmiddag, zaterdag 25 augustus, vindt de officiële opening plaats. Er is voor elk wat wils aan attracties en veel muziek in het dorp. Wie weet zien we elkaar nog. Op het horecaplein of aan de voet van de Lambertustoren. Daar treedt op zondagavond 21.00 uur  in Zaal Centraal de 21Boeket Blues Band op. Daar wil ik graag bij zijn.

    In ieder geval allen heel veel plezier toegewenst.
    ________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Hartelijk afscheid, warm onthaal en de (kinder) vakanties zijn begonnen

    (13-07-2018)


    Op woensdag 4 juli namen we afscheid van de wethouders Geraats, Coumans en van Meel. Als ik de woorden zo achter elkaar zet klinkt het ogenschijnlijk wat kil.
    De werkelijkheid is anders. 
    Ik kijk terug op een hele mooie samenwerking met fijne collega's. Ieder op zijn eigen manier en met zijn eigen kwaliteiten.

    Henk Geraats, dossiervreter en op alle terreinen van het gemeentelijk beleid een gekend en erkend strategische sparringspartner. Altijd bereid om verantwoordelijkheid te nemen. Solide loco-burgemeester.

    Theo Coumans, vind ik met recht een positieve verrassing en verademing; vierkant, pragmatisch en resultaat gericht. Langslepende dossiers bracht hij in anderhalf jaar tot een goed einde waar het soms uitzichtsloos leek.

    Rick van Meel, verichtte baanbrekend werk voor de kanaaalzone aan Budschopzijde, bond ook in den Haag de koe de bel aan en ging 'andersdenkenden' niet uit de weg maar zocht ze juist op.

    Van NederweertAnders kregen de wethouders een toepasselijk en op maat gesneden boek. Heel leuk en misschien het begin van een mooie traditie.

    (Na de vergadering herinnerde ik me dat ik begin negentiger jaren aan een afscheidnemend raadslid die zijn vernieuwingsdrang in mijn ogen té veel oppimte het boek "Im Westen nichts Neues" van Erich Maria Remarque gaf. Het stond in mijn boekenkast, beduimeld en helemaal 'stuk' gelezen.
    Achteraf had ik er wel spijt van. Het is een indrukwekkend boek over de zinloosheid en ellende van oorlog en het geruststellen van de familie thuis. Alleen de titel paste goed bij het afscheidnemend raadslid).

    Minimaal elke dinsdagmorgen bespraken we samen het wel en wee van de gemeente. Zo werd de B en W vergadering de middelpuntvliedende kracht van het gemeentelijk beleid. Ik kijk er met veel plezier op terug.
    Onder het motto: "Geen mooier gewicht dan evenwicht" vormden we in combinatie met elkaar een goed team. 

    Het was bloedjeheet tijdens de afscheidsbijeenkomst in de raadzaal. Klimatologsiche aanpassingen zijn daar geen overbodige luxe. Een mooie uitdaging voor de nieuwe bestuurdersploeg.
    Daartoe vond op 5 juli een ingelaste raadsvergadering plaats. Vanwege Raadpop weken we uit naar de Haazehoof.  En met ons veel familie, vrienden en bekenden van de nieuwe wethouders. Zij kregen letterlijk en figuurlijk een warm onthaal. Een prachtige start voor Henk Cuijpers, Frank Voss en Peter Koolen. Na de raadsvergadering bespraken we kort de meest actuele zaken. Het klikte meteen.

    Eerlijk is eerlijk; de ingehuurde geluidsinstallatie voor de vergadering was naatje pet. Bezoekers moesten al liplezen om ons te kunnen volgen. Dat was zeer jammer.
    De vergadering liep wat uit omdat er het nemen van een voorbereidingsbesluit op de agenda stond. Een voorbereidingsbesluit dat zich richt op de knelpuntsituaties in de pluimveesector.

    Bijzonder was dat in de tijd tussen de nieuwe en de oude wethoudersploeg ik dit dossier -inclusief de contacten met de staatsecretaris- behartigde. Dan moet je het als portefeuillehouder ook uitleggen en verdedigen. Immers de 'oude' wethouders zijn afgetreden en de nieuwe wethouders zijn nog niet ingevoerd in de materie. Uiteindelijk stemde op één na alle raadsleden voor. Een goed teken als we willen komen tot een 'Pact van Nederweert" voor de intensieve veehouderij. Dan is de inzet en commitment van alle partijen onmisbaar. Een compliment van staatssecretaris van Veldhoven volgde de dag op de raadsvergadering.

    Ook in de Haazehoof was het drukkend warm. Er werd mij verzocht wat vaart te maken omdat ik had begrepen dat de nieuwbakken wethouders hun benoeming nog op andere plekken wilden vieren. Daarbij kwam als extra agendapunt de intensieve discussie over het voorbereidingsbesluit. Zo was er wat weinig tijd voor de persoonlijke felicitaties vanuit de zaal. Dat zal zeker op een ander moment zijn goedgemaakt.

    De ontmoetingen met de wethouders en de eerste collegevergadering geven me veel vertrouwen in de toekomst.
    Met veel plezier zal ik ze de komende tijd terzijde staan zodat ze snel mogelijk goed ingewerkt worden en goed berekend zijn op hun taak. Er wordt wel gezegd dat het een jaar duurt voordat dat op alle dossiers het geval is. Samen met ons ambtelijk apparaat zijn we daar al volop mee bezig.

    Inmiddels zijn de schoolvakanties aangebroken. Voor mij ook de reden om deze blog enige tijd stil te leggen. Voor degenen die thuis blijven: Geniet van Nederweert en de vele activiteiten. Voor degenen die naar elders gaan "Kom goed weer thuis, let bij zee-vakanties op voor kwallen" (Is altijd verstandig).

    Voor beide categorieën geldt: "Ontspan, pluk de dag maar laat ook wat hangen voor morgen....."
    _________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Zeg het met foto's

    (28-06-2018)


    Het is op en top zomer. Ditmaal daarom geen uitgebreide teksten. Gewoon een aantal foto's uit de afgelopen weken, niet eens allemaal "op datum".

    Één ding is duidelijk: Burgemeester zijn is Nederweert blijft super uitdagend en leuk
     


    Foto: Berber Rulkens

    Donderdag7 juni: Gesprek met staatssecretaris Stientje van Veldhoven over de fijn stof problematiek in Nederweert (en Nederland)



    Foto's: Nederweert24

    Woensdag 13 juni: De rolstoeltocht in Nederweert was wederom een groot succes. Dankbare gezichten, enthousiaste vrijwilligers.


    Foto: Bram Thijssen 

    Vrijdag 15 juni; Op ons bedrijventerreinen aan de Pannenweg gaan die dag maar liefst twee bedrijven officieel van start: ARRK SPG en VDL Kunstoffen.
    Beide directies spreken hun waardering uit voor de gemeente Nederweert en de ambtelijke inzet. Welkom en veel succes vanaf deze prachtige locatie.


    Foto's: Nederweert24

    Zaterdag 16 juni: Opening Kunstlint; het bestuur is gewijzigd, het enthousiasme gebleven.


    Foto's: Nederweert 24

    "Wo man singt, lasst man sich ruhig nieder. Bösewichten haben keine Lieder".
    Beloofd is beloofd, dus deed ik samen met voorzitter René Verheggen, de opening van het korenfestival bij gelegenheid van het 15 jarig jubileum van het Shantykoor 

    Bij de foto's hieronder:
    Ik kan niet op twee plaatsen tegelijk zijn en dus verzorgde locoburgemeester Theo Coumans op het zelfde moment op perfecte wijze de opening van het Bondsschuttersfeest. Later op de middag sloot ik uiteraard aan.

    De beoogd toekomstige loco-burgemeester Henk Cuijpers wijst (nu nog) de schutterij de weg. En op de onderste foto ziet u dat echtgenote Thea met heel veel plezier het vlaggetje naar beneden schoot.




    Foto's: Nederweert 24

    Zondag 17 juni Bondschuttersfeest


    Foto: Nederweert 24

    Maandag 18 juni:  Ria Faber Chef Basiseenheid Weert/Leudal/Nederweert en ik brengen samen  tijdens een persconferentie verslag uit van de resultaten van de bestuurlijke controles 'ondermijning' waarbij 9 locaties door gezamenlijke overheidsdiensten werden bezocht.


    Foto's: Nederweert24

    Donderdag 21 juni, samen met wethouder Geraats een bezoek gebracht aan het diamanten Bruidspaar Lei en Lieske Op Heij



    Foto: Johan Bloemers

    Dinsdag 26 juni: Inwijding waterwagen en kavel nieuwe brandweerkazerne, samen met de jeugdbrandweer.


    Foto: Nederweert 24

    Dinsdag 26 juni Ondertekening erfpachtovereenkomst met de  Veiligheidsregio Limburg Noord over het terrein van  de brandweerkazerne


    Foto Nederweert 24

    Dinsdag 14 juni: Opening Bengele Beweegt Beach Event, vroeger kwam ik hoger.....


    Foto: Nederweert 24

    Dinsdag 19 juni: Aanbieding van het coalitieakkoord "Aan de slag voor een gezonder Nederweert". Op 5 juli worden de nieuwe wethouders benoemd.
     


    Foto: Nederweert 24

    Woensdag 27 juni: Opening van de Gunnerij, samen met de altijd actieve en hardwerkende Thieu Knapen.
    ____________________________________________________________________________________________________________________________________________

  • Open brief aan formerende parijen JAN/NederweertAnders/D'66

    (09-06-2018)


    Het concept bestuursakkoord tussen JAN, NederweertAnders en D'66 zit in een afrondende fase. Zoals te doen gebruikelijk ben ik in de gelegenheid gesteld een reactie te geven op het concept. Deze reactie vindt u onderstaand.






    __________________________________________________________________________________________________________________________________________

Archief